บทที่ 2051 ห้ามฆ่าเธอ(3)

ถึงแม้พลังสีทองจะมีสภาวะพลังฤทธิ์เดชอำนาจรุ่งโรจน์ของฟ้าดิน แต่ก็มิอาจต้านทานหนึ่งการโจมตีจากการร่วมมือของยอดฝีมือจำนวนมากเช่นนี้ได้เช่นกัน

สิ่งเดียวที่“หลิงเหยา”สามารถทำได้ ก็คือเค้นพลังบนร่างทั้งหมดออกมาอยู่นอกร่างกายแล้ว อาศัยทัศนคติอันเพ้อเจ้อเช่นนี้ ลองดูว่าจะสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ภายใต้การโจมตีอันรุนแรงหนักหน่วงเช่นนี้ได้หรือไม่

แต่ครู่เดียวต่อมา พลัน“หลิงเหยา”พบว่าเบื้องหน้าตนเพิ่มเงาร่างขึ้นมาสายหนึ่งกะทันหัน

มือถือกระบี่หนัก เสื้อผ้าอาภรณ์กำลังพลิ้วไสวปลิวสะบัดอยู่ไปมา

ผ้าคลุมห่อหุ้มร่างกายของเธอเอาไว้แล้ว กระบี่ที่เหมือนเช่นเดียวกับประตูบานหนึ่งนั้น ต้านทานเอาไว้อยู่เบื้องหน้าเธอแล้ว

พลังโจมตีกระหน่ำลงมา “หลิงเหยา”เพียงแค่รู้สึกว่ากระดูกตลอดทั้งทั่วร่างกายของตนล้วนกำลังส่งเสียงคร่ำครวญออกมาเบาๆ แต่กลับไม่ได้เจ็บปวดมากมายเหลือทนขนาดนั้นเช่นกัน

บนพื้นดินพินาศย่อยยับทลายลง บริเวณพื้นที่มิติกำลังแตกสลายพังทลาย

สรรพสิ่งในสายตาล้วนกำลังพังทลายพินาศสลายหมดสิ้น!

ข้างหูสูญเสียเสียงของทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว ในเวลานี้ห้วงคำนึงก็ยังคล้ายดั่งล้วนเปลี่ยนแปลงเป็นสีขาวโพลนเวิ้งว้างว่างเปล่า

พลังน่าสะพรึงกลัวนี้ระเบิดต่อเนื่องเป็นเวลานานร่วมสิบลมหายใจเข้าออกเต็มๆ

รอจวบจนทุกอย่างหวนกลับคืนสู่ความเงียบสงบ ต้นไม้บริเวณโดยรอบก็ราพณาสูรหายไปจนหมดสิ้นมองไม่เห็นแล้ว

ต้นไม้เขียวชอุ่มและใบไม้แดงอันใด ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสูญสลายเป็นความว่างเปล่า

มีเพียงหลุมขนาดใหญ่มหึมาบนพื้นดินเท่านั้นที่อธิบายทุกอย่าง

นี่คือผลลัพธ์สืบเนื่องมาจากยอดฝีมือทั้งหมดต่างล้วนรวมพลังกัน วันใดวิทยายุทธบรรลุถึงระดับหนึ่งแน่นอนแล้ว ก็จะไม่เกิดสถานการณ์พลังเล็ดลอดออกไปแต่อย่างใดอีก พลังความแข็งแกร่งแท้จริงสามารถรวมศูนย์ระเบิดตูมสังหารได้อย่างแม่นยำ!

พูดว่าทุบตีเธอเพียงคนเดียว ก็จะไม่ทำร้ายถูกดอกไม้ต้นไม้ใบหญ้าใดๆ ในบริเวณโดยรอบแม้แต่ใบเดียว

หากไม่บรรลุถึงระดับนี้ก็ถือว่าการฝึกวิทยายุทธทั้งหมดล้มเหลวแล้ว

ทว่ายามนี้พลังที่เล็ดลอดออกไป ก็ยังคงช่างดุร้ายรุนแรงหนักหน่วงมากถึงเพียงนี้ ได้แต่แสดงให้เห็นพลังที่เพิ่งจะระเบิดออกสังหารตูมในชั่วพริบตาเมื่อครู่นั้น สามารถใช้การแผดเผาภูเขาบรรพตทลายลงเผาผลาญทะเลสายธารแห้งเหือด และสังหารทำลายล้างเมืองพินาศดับสูญสลายสิ้นมาอธิบาย

รอจวบจนทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบแล้ว ทัศนียภาพที่สายตามองเห็น กลับทำให้ทั้งหมดต่างล้วนคาดคิดไม่ถึง

“หลิงเหยา”หาได้ถูกสังหารไปโดยตรงแต่อย่างไร ตามที่เทพเงินแปดทิศและอริยบุคคลแห่งจักรวาลคาดการณ์ไม่

ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เนื่องเพราะในช่วงเวลาสุดท้ายมีคนผู้หนึ่งมายืนขวางตรงหน้าเธอไว้แล้ว

ลู่ฝานนั่นเอง!

ลู่ฝานกำลังหายใจเหนื่อยหอบจนตัวโยน ตลอดทั่วทั้งร่างกายกำลังหลั่งโลหิตสดๆ

เสื้อผ้าอาภรณ์ฉีกขาดย่อยยับจนรุ่งริ่ง มีเพียงผ้าคลุมหยุนหลานที่อยู่ข้างหลังเท่านั้นที่ดูดีอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็ปรากฏลายเส้นละเอียดขึ้นอย่างถี่ยิบแล้วเช่นกัน

พิจารณามองดูอย่างละเอียดก็จะสามารถพบว่า ความจริงแล้วสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นรอยแตกร้าวทั้งสิ้น

ในช่วงเวลาสุดท้ายคับขันที่สุดนั้น ลู่ฝานได้ใช้กระบี่หนักไร้คมและร่างกายที่เป็นเลือดเนื้อของตนต้านทานเอาไว้เบื้องหน้าร่าง“หลิงเหยา”แล้ว เขาได้ช่วยหลิงเหยาต้านทานรับเอาพลังเอาไว้อย่างน้อยเจ็ดส่วนขึ้นไป

พลังที่เหลือสามส่วนก็ถูกผ้าคลุมหยุนหลานต้านทานเอาไว้แล้วไม่น้อยเช่นกัน

กระบี่หนักของลู่ฝานปักอยู่บนพื้น ตลอดทั่วทั้งร่างกายไม่มีส่วนใดที่ยังสมบูรณ์ดีอยู่สักแห่ง

เขาแหงนหน้าขึ้นมองไปทางเทพเงินแปดทิศและอริยบุคคลแห่งจักรวาล พูดจาสะดุดทีละคำขึ้นว่า “พวกท่านห้ามฆ่าเธอ!”

เทพเงินแปดทิศแค่นเสียงเย็นชาคำหนึ่งว่า “ลู่ฝาน หรือว่านายยังต้องการที่จะปกป้องเทวทูตแห่งเทพผู้หนึ่ง? นายน่าจะทราบว่าพฤติการณ์เช่นนี้ ไม่แตกต่างอะไรกับกลายเป็นผู้ฝึกชั่วร้ายแล้วนั่นเอง!”

อริยบุคคลแห่งจักรวาลผู้เงียบขรึมมิค่อยพูดจาตลอดมาก็เอ่ยปากแล้วเช่นกัน “ลู่ฝาน หากนายยังขัดขวางอยู่ในที่นี้อีก พวกเราจะสังหารนายไปด้วยพร้อมกันแล้ว ตอนนี้หลีกออกไปยังสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้!”

ลู่ฝานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นทีละน้อย กลืนน้ำโลหิตลงไปคำหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างช้าๆ ว่า “เธอเป็นคนของฉัน ฉันไม่หลีก!”

สายตาของเทพเงินแปดทิศและอริยบุคคลแห่งจักรวาลเย็นเยียบลงแล้วทันใด

ในดวงตาของทั้งสองเปล่งประกายจิตสังหารขึ้น

พวกเขาต้องการสังหารลู่ฝานมาเป็นเวลาเนิ่นนานแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นโอกาสที่สุดแสนประเสริฐเลยทีเดียว!

“ทำอะไร? พวกคุณคิดจะทำอะไร? อริยบุคคลแข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าผู้สง่างาม พวกท่านกำลังจะปั้นน้ำเป็นตัวใส่ร้ายป้ายสีใครบางคนอย่างรวบรัดง่ายดายเช่นนี้ แล้วก็สังหารคนหรือ?”

ศิษย์พี่หานเฟิงกระโดดออกมาแล้วโดยตรง มาอยู่ถึงข้างกายลู่ฝานแล้ว ชี้นิ้วใส่เทพเงินแปดทิศและอริยบุคคลแห่งจักรวาลแล้วก็พูดจาตำหนิต่อว่าเสียงดังลั่นขึ้น

เขาไม่สนใจว่ามีเหตุผลหรือไม่มีเหตุผลอันใด เขาก็ดูออกเช่นกันแล้วว่า“หลิงเหยา”มีความผิดปกติอยู่บ้าง แต่เขาไม่สามารถนิ่งดูดายปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับลู่ฝาน

ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ฉู่สิง ศิษย์พี่ฉู่เทียนต่างล้วนลุกขึ้นมาแล้ว