บทที่ 2091 ลองเชิงครั้งที่หนึ่ง(1)

ตำหนักที่ใช้ปรึกษาหารือของประเทศเฟิ่งหยุน

บอกว่าเป็นตำหนัก อันที่จริงเป็นห้องหินที่มีจำนวนไม่มากในประเทศเฟิ่งหยุน

สร้างขึ้นด้วยหินสีขาวทนทานทั้งหมด ด้านบนมีอักษรยันต์รูปหงส์แบบเรียบง่ายด้วย

นี่คือสิ่งก่อสร้างที่ดีที่สุดของประเทศเฟิ่งหยุน

ด้านในมีเสาหินสีขาววางเรียงราย ด้านในมีเก้าอี้หินวางอยู่ประปราย ตอนนี้เจ้าสำนักหลีนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวหลักพร้อมรอยยิ้ม

ด้านล่างคือเทวทูตประเทศต่างๆ ที่หน้าตาและเครื่องแต่งกายไม่เหมือนกัน

เห็นได้ชัดว่าเทวทูตพวกนี้ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม

เหมือนไม่พอใจสภาพแวดล้อมของประเทศเฟิ่งหยุนมาก

โดยเฉพาะตำหนักที่ใช้ปรึกษาหารือแห่งนี้ ดูธรรมดาสุดๆ ในสายตาพวกเขา ไม่เหมือนสถานที่ที่ใช้ประชุมปรึกษาหารือเลย

แต่เจ้าสำนักหลีนั่งอยู่ไม่ไกล พวกเขาจึงพูดอะไรไม่ได้

ผู้อาวุโสเคราขาวคนหนึ่งพูดเสียงก้องว่า “เจ้าสำนักหลี ลู่ฝานเซียนบู๊ทะลวงชั้นฟ้าอยู่ไหนกันแน่ เรามาครั้งนี้เพราะต้องการพบเขาโดยเฉพาะ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็ขอให้เขามาพบเราสักครั้งเถอะ!”

เจ้าสำนักหลีเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วไอเบาๆ

เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดที่ไอออกมา เจ้าสำนักมองคนพวกนี้ด้วยรอยยิ้ม “อย่ารีบสิ ทุกคนไม่ต้องใจร้อน ฉันให้คนไปเรียกลู่ฝานแล้ว เดี๋ยวเขาก็มาแล้วล่ะ!”

เทวทูตทุกคนมองหน้ากันไปมา ทำได้แค่ส่ายหน้ายิ้มแหยแล้วรอต่อไป

“นายดูสิ เขามาแล้ว”

ลู่ฝานปรากฏตัวหน้าประตู

สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตาเขาคือสีหน้าหลากหลายอารมณ์ของเทวทูตพวกนี้

ลู่ฝานกวาดตามองเทวทูตพวกนี้ เห็นความยินดี หวาดกลัว สงสัยและประหลาดใจนัยน์ตาคนพวกนี้

เมื่อเห็นลู่ฝานมาถึง เทวทูตพวกนี้พากันลุกขึ้นยืน คำนับลู่ฝานเบาๆ คารวะแล้วพูดว่า “คารวะเซียนบู๊ลู่!”

ลู่ฝานแค่นยิ้มออกมาตรงมุมปากแล้วก้าวเข้าไป

กวาดตามองดูแบบลวกๆ เทวทูตที่มากันวันนี้ไม่น้อยเลย ประมาณสิบกว่าคน

ลู่ฝานถึงกับประหลาดใจ หนูมิติที่เจ้าสำนักหลีซีเลี้ยงเก่งกาจมากจริงๆ

พาเทวทูตสิบกว่าคนมาถึงประเทศเฟิ่งหยุนภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ระดับความเร็วเร็วกว่าเรืออากาศธาตุไม่รู้ตั้งกี่เท่า

ลู่ฝานกำลังคิดอยู่ว่าจะขอให้เจ้าสำนักหลีซี ใช้หนูมิติส่งพวกเขากลับไปประเทศอู่อานก่อนดีไหม

“ทุกท่านลำบากแล้ว เชิญนั่งๆ!”

ลู่ฝานคารวะกลับ ใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ