บทที่ 2123 ผู้รักษาเมืองหลัก(2)

ลู่ฝานทนไม่ไหวจนหลุดขำออกมา

ลู่เฮ่าหรานกับลู่หาวที่อยู่ข้างๆ สีหน้าเป็นกังวล พวกเขากลัวลู่ฝานทำเกินควรจริงๆ

โดยเฉพาะลู่หาว เขารู้จักลู่ฝานเป็นอย่างดี

รู้ว่าลู่ฝานเป็นคนที่แข็งข้อมาก

เซวียโหวแหยกับลูกชายบังคับให้เขาทำความเคารพแบบนี้ ไม่แน่เดี๋ยวลู่ฝานอาจเอากระบี่ออกมาฆ่าสองคนนี้ก็ได้

ลู่หาวเป็นกังวลเรื่องนี้มาก

แต่ลู่ฝานไม่ได้ทำแบบนั้น

เพราะสองคนนี้ไม่ควรค่าให้เขาลงมือ

หรือจะพูดว่าลงมือกับคนปัญญาอ่อนที่ชอบเอาตำแหน่งข่มเหงคนอื่น มีแต่จะทำให้ลู่ฝานรู้สึกอับอาย

ลู่ฝานค่อยๆ พูดว่า “เซวียโหวแหย นายจะให้ฉันทำความเคารพนาย เกรงว่าคงไม่ได้ คนอย่างฉันทำความเคารพคนอื่นน้อยมาก ปกติยังไม่ค่อยทำความเคารพฉินซางต้าตี้เลย!”

“บังอาจ!”

เซวียโหวแหยชี้หน้าลู่ฝานแล้วตวาดเสียงดังทันที

ท่าทางที่เหมือนลูกตาจะหลุดออกมาแล้ว ตลกมากจริงๆ ลู่ฝานเห็นแล้วถึงกับขำออกมาอีกรอบ

เซวียฟางจื่อที่อยู่ข้างๆ พูดว่า “ลู่ฝาน นายบังอาจมาก กล้าเรียกชื่อฝ่าบาทตรงๆ ทำไมฝ่าบาทถึงแต่งตั้งให้คนอย่างนายเป็นท่านป๋อระดับหนึ่งกันนะ ฉันจะถวายสาส์นถึงฝ่าบาท ลงโทษคนหมิ่นประมาทอย่างนาย นายรอกลายเป็นนักโทษได้เลย”

พูดจบ เซวียฟางจื่อกำลังจะเดินฟึดฟัดออกไปข้างนอก

แต่ขณะนั้นเซวียโหวแหยห้ามเขาไว้แล้วพูดว่า “ลูกไม่ต้องบุ่มบ่ามขนาดนี้หรอก ฉันว่าท่านป๋อลู่แค่พลั้งปากพูดไปเท่านั้น ลู่ฝาน อันที่จริงฉันประทับใจตระกูลลู่ของพวกนายมาก ถึงขนาดที่อยากให้ลูกชายฉันแต่งกับลู่หงหยู่ เห็นแก่ที่เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ถือว่าวันนี้ฉันไม่ได้ยินอะไรก็แล้วกัน นายรู้ใช่ไหมว่าควรทำยังไง!”

ลู่ฝานหัวเราะจนหยุดไม่ได้แล้ว

สองพ่อลูกนี่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยสุดๆ

คนหนึ่งทำตัวเป็นคนดี ส่วนอีกคนทำตัวเป็นคนเลว แสดงได้เก่งสุดๆ

ถ้าเป็นแค่ตระกูลทั่วไป อาจหวาดกลัวกับวิธีขู่ของพวกเขา จากนั้นยอมส่งคนไปตระกูลเซวียของพวกเขาเพื่อให้เรื่องราวสงบลงสินะ

เฮ้อ น่าเสียดายที่วันนี้พวกเขามาที่ตระกูลลู่ และเจอกับลู่ฝาน

ปัง!

ลู่ฝานวางแก้วชาลง กอดอกมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฝานค่อยๆ พูดว่า “เซวียโหวแหย คุณชายเซวีย ฉันเป็นคนที่ค่อนข้างพูดตรง งั้นฉันขอพูดตรงๆ เลยแล้วกัน ตระกูลลู่ไม่ต้อนรับพวกนาย ตอนนี้พวกนายไปได้แล้ว ถ้าต่อไปพวกนายยังกล้าเหยียบเข้ามาในตระกูลลู่เพียงครึ่งก้าว ฉันจะให้คนหักขาคุณชายเซวียหนึ่งข้าง ถ้ากล้าเข้ามาสองครั้งก็จะหักขาสองข้าง ถ้ามีครั้งที่สามฉันจะตัดจู๋เขาทิ้ง!”

เซวียฟางจื่อหุบขาทันที เหมือนมีลมเย็นพัดมาใต้หว่างขา

แม้ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม แต่เซวียโหวแหยกับเซวียฟางจื่อเห็นความดุดันนัยน์ตาลู่ฝานชัดเจน

เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่ฝาน เรียกได้ว่าเมินวิทยายุทธของสองคนนี้ไปได้เลย

ลู่ฝานไม่ได้ใช้พลังอะไรเลย แค่มองพวกเขาอยู่อย่างนั้น ก็ทำให้พวกเขารู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังเจอไม่ใช่คน แต่เป็นเทพปีศาจ!

เซวียโหวแหยกลืนน้ำลายลงคอ เขากัดฟันกรอด คิดไม่ถึงว่ายังจะแข็งข้ออีก

เขาเป็นโหวแหย ยังมีศักดิ์ศรีของตัวเองอยู่

โดนลู่ฝานขู่แบบนี้ เซวียโหวแหยโมโหเล็กน้อย แต่อยู่ภายใต้การจับจ้องของลู่ฝาน เขาไม่กล้าอาละวาดก็เท่านั้นเอง

ด้วยเหตุนี้ เซวียโหวแหยพูดด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ลู่ฝาน นายรู้หรือเปล่าว่านายกำลังขู่โหวเจวี๋ยที่ฝ่าบาทแต่งตั้งด้วยตัวเอง นายจะนำปัญหาใหญ่มาให้ตัวเอง นายรู้หรือเปล่าว่าในประเทศอู่อาน โหวแหยหมายถึงอะไร!”

ลู่ฝานกำลังจะอ้าปากพูด

จู่ๆ มีเสียงดังขึ้นด้านหลัง

“หมายถึงสิ่งไร้สาระไง!”

เมื่อได้ยินเสียง ลู่ฝานหันไปมองทันที รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า เพราะคนที่มาคือพวกศิษย์พี่หานเฟิง