บทที่ 2205 ทลายค่ายกล(4)

"เต๋าสูญสิ้น!"

ลู่ฝานกวักมือและโบกมือ พลังของเต๋าทั้งหมดที่โจมตีรอบ ๆ ก็ถูกทําลายลงจนหมด

ค่ายกลใหญ่ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า เพียงใช้เสียงที่ชัดก้อง ในที่สุดก็ลอยหายไปเหมือนภาพลวงตา และพลังทั้งหมดก็ไหลรวมเข้าไป

เพียงเอื้อมมือ ลู่ฝานก็ลบคราบเลือดบนใบหน้าของตน

ทลายค่ายกลถึงที่นี้แล้ว ในที่สุดลู่ฝานก็เริ่มได้รับบาดเจ็บ แต่เพราะร่างกายของลู่ฝานแข็งแกร่งมาก ค่ายกลเหล่านี้สามารถทําให้เขาได้แค่บาดแผลทางผิวหนังเท่านั้น

เมื่อแหงนเงยหน้าขึ้น ค่ายกลรวมศูนย์ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

อาทิตย์หุ้นตุ้นแผ่พลังที่น่ากลัวอย่างต่อเนื่องอบอวลไปทั่วทั้งฟ้าดิน

ค่ายกลอื่นรอบๆ ดูเหมือนจะหดตัวลงภายใต้ความแข็งแกร่งอันแท้จริงของค่ายกลรวมศูนย์

เป็นเพราะเหตุนี้จึงทำให้ลู่ฝานได้รับการปลดปล่อยจากความกดดันมากมายในการทลายค่ายกล

ก่อนที่ลู่ฝานจะมุ่งทลายไปจนถึงยอดเขา กระบี่หนักไร้คมก็ถูกถือไว้ในมือขวา ส่วนเจดีย์เสวียนเก้ามังกรลอยอยู่เหนือมือซ้าย

เมื่อโมเมนตัมของเขาถึงจุดสูงสุด ลู่ฝานยิ้มและเอ่ยว่า "ไอ้เก้า พร้อมหรือยัง? เราจะเริ่มฝ่าการระเบิดครั้งสุดท้าย"

เสียงเจดีย์เสวียนเก้ามังกรดูเหมือนจะเปลี่ยนไป และเขากระซิบว่า "เจ้านาย เราควรศึกษามันอีกหน่อยดีไหม? นี่มันยังไม่ถึงหนึ่งชั่วยามเลย”

ก่อนที่เจดีย์เสวียนเก้ามังกรจะพูดจบ ลู่ฝานก็ก้าวเข้าไปในค่ายกลรวมศูนย์แล้ว

ในเวลาต่อมาแสงจากท้องฟ้าก็มาบรรจบกัน

พลังสีดำและขาวกลายเป็นหุ้นตุ้นที่น่าสะพรึงกลัวแผดเผาไปยังลู่ฝานโดยตรง

ฟ้าดินกลายเป็นนรกทันที เสียงฟ้าร้องคําราม ท้องฟ้าเริ่มเกิดกระแสน้ำวน

เสียงกึกก้องดัง ปัง!

ลูกหลานของสายเลือดเสินหวงที่ยังหวังจะได้เห็นทุกอย่างจากม่านพลังแสงก็ได้เห็นม่านพลังแสงทั้งหมดระเบิดเป็นชิ้น ๆ ทันที

ในเวลาเดียวกัน ผู้อาวุโสและลูกหลานทุกคนที่มองอยู่นอกเขาหั่วเซียวก็พบว่าร่างของลู่ฝานหายไปในค่ายกลเสียแล้ว

"หุ้นตุ้นไร้รูปร่าง ไม่รู้ความจักเจียมฟ้าดินว่ามีพลังเพียงใด!" ผู้อาวุโสรองและคนอื่น ๆ ที่มาทันเห็นฉากนี้พอดีเอ่ยพรึมพรำ

ผู้อาวุโสสี่ตอบอย่างใจเย็น "ภายใต้ค่ายกลรวมศูนย์ ทุกอย่างล้วนว่างเปล่าและไม่มีสิ่งใดได้รับอนุญาตให้เข้าไป"

ผู้อาวุโสสามถามซ้ำ ๆ ว่า “ผู้อาวุโสสี่ ท่านได้ฟื้นฟูค่ายกลรวมศูนย์ไปเท่าไหร่แล้ว? เจ็ดส่วนหรือ แปดส่วน? ในเมื่ออาทิตย์หุ้นตุ้นขับออกมาหมดแล้ว ถ้าเช่นนั้นสุดท้าย…”

ผู้อาวุโสสี่ขัดจังหวะคําพูดของผู้อาวุโสสามว่า “ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่นายคิด ค่ายกลรวมศูนย์นี้ ฉันฟื้นฟูมันเพียงหกส่วนเท่านั้น แต่ฉันก็คิดมาแล้วว่าหกส่วนนั้นเหลือเฟือเพียงพอ”

ผู้อาวุโสสี่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ การฟื้นฟูค่ายกลรวมศูนย์นั้น นับว่าเขามีคุณูปการมากมาย สำหรับสายเลือดเสินหวงทั้งหมดนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่

เหตุผลที่เพิ่งนำออกมาใช้ป่านนี้ ประการหนึ่งคือค่ายกลรวมศูนย์ยังไม่กลับสู่ความสมบูรณ์แบบจริง ๆ ประการที่สองคือผู้อาวุโสสี่ต้องการส่งเสียงเรียกความตกใจของผู้คน

ถ้าไม่ใช่การแสดงออกของลู่ฝานต่อหน้าที่ทำได้ดีเกินไป ผู้อาวุโสสี่ก็ไม่อยากนำค่ายกลรวมศูนย์นี้มาใช้ เพราะมันทําให้เขาลําบากใจจริง ๆ

แต่ดูเหมือนตอนนี้ ผลลัพธ์ที่เพิ่งได้นั้นดีจริงๆ

ผู้อาวุโสรองยิ้มและกล่าวว่า "ผู้อาวุโสสี่ อย่าพูดจาโผงผางแบบนี้ ระวังจะถูกตบหน้าเอานะ!”

ถัดจากผู้อาวุโสสี่ เหรินเฟยเยี่ยนก็ยิ้มและเอ่ยว่า "ใช่ แม้ว่าค่ายกลรวมศูนย์จะเก่งกาจ แต่ปรมาจารย์ค่ายกลอย่างลู่ฝาน ไม่แน่ว่าอาจจะหาจุดอ่อนเจอจริง ๆ ก็ได้"

ผู้อาวุโสสี่จ้องมองเหรินเฟยเยี่ยนแล้วพูดว่า

"ปรมาจารย์ค่ายกลหรือ? ลำพังตัวของเขาจะทลายกลที่ฉลาดเฉียบแหลมหรือ? ฮึ่มๆ เขายังห่างไกลจากการเป็นปรมาจารย์ค่ายกลอยู่มาก!"

สิ่งที่ผู้อาวุโสสี่พูดเป็นความจริง แต่ลูกหลานหลายคนของสายเลือดเสินหวงที่อยู่รอบ ๆ ดูเหมือนจะไม่คิดเช่นนั้นและหัวเราะออกมาเบา ๆ

ผู้อาวุโสรองไอเบาๆก่อนกล่าวว่า "ผู้อาวุโสสี่ เขาจะเป็นปรมาจารย์ค่ายกลหรือไม่ ไม่สําคัญ ประเด็นคือ ณ ตอนนี้ เกรงว่ายากจะหยุดเขาจริง ๆ แล้ว"

พูดจบผู้อาวุโสรองก็ยิ้มแย้มแจ่มใส