บทที่ 223

หานเฟิงและคนอื่นนั่งอยู่ข้างล่างเงียบๆ เทียบกับสองเดือนที่แล้ว พวกเขาดูนิ่งขึ้นเล็กน้อย

โดยเฉพาะหานเฟิง ตรงหางตามีแผลเป็นจากกระบี่เล็กๆ

แผลเป็นเล็กน้อยแค่นี้ ใช้ยาทาก็หายแล้ว หานเฟิงได้ยามาจากจวนอากาศธาตุไม่น้อย อยากลบรอยแผลเป็น ทำได้ง่ายดายมาก

แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น จงใจทิ้งแผลเป็นเอาไว้ หานเฟิงถึงจะจดจำการฝึกพิเศษครั้งนี้ได้ขึ้นใจ จากที่เขาพูดว่า "ไม่ได้เป็นคณะอันดับหนึ่ง จะไม่ลบรอยแผลเป็นนี้"

แน่นอนว่านี่เป็นความคิดของเขา ถ้าให้ฉู่สิงหรือศิษย์พี่ใหญ่พูด การกระทำของหานเฟิง ไม่มีอะไรนอกจาก "ไอ้หมอนี่ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ เพราะคิดว่าเท่เท่านั้น!"

"อาจารย์เต้ากวง ทำไมยังไม่เรียกศิษย์น้องลู่ฝานออกมาอีก นักเรียนยอดฝีมือของแต่ละคณะ ใกล้จะเอาป้ายแล้ว จะให้ศิษย์น้องลู่ฝานพลาดพิธีนี้ไม่ได้"

ฝ่ามืออาจารย์เต้ากวง กุมแสงสีดำเอาไว้อยู่

ด้านในเป็นจวนอากาศธาตุที่ลู่ฝานอยู่

อาจารย์เต้ากวงขมวดคิ้ว "ฉันส่งเสียงเข้าไปแล้ว แต่ลู่ฝานยังไม่ตื่น นายจะรีบร้อนทำไม"

หานเฟิงพูดว่า "ผมต้องรีบสิครับ ศิษย์แต่ละคณะที่เข้าร่วมการแข่งขันวันนี้ ล้วนต้องโดดเด่น ถ้าลู่ฝานไม่ออกมา เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการต่อสู้จัดอันดับ"

ฉู่สิงก็พูดว่า "อาจารย์เต้ากวง คุณเร่งอีกครั้งสิ"

อาจารย์เต้ากวงโมโหมาก คิดว่าเขาไม่ได้เร่งหรือไง

ตั้งแต่รีบมาเมื่อเช้า เขาเร่งมาตลอดทาง แต่พลังปราณที่ใส่เข้าไป เหมือนก้อนหินจมดิ่งลงในทะเล ไม่มีการตอบกลับเลย เขาจะทำอะไรได้อีก คงไม่สามารถใช้แรงทำลายจวนอากาศธาตุแล้วเข้าไป นั่นจะเป็นการรบกวนลู่ฝาน

"รออีกหน่อย!"

อาจารย์เต้ากวงพูดด้วยเสียงเย็นชา

ศิษย์พี่ใหญ่หัวเราะแล้วนั่งลงข้างๆ กัดน่องไก่ พลางพูดว่า "วางใจเถอะ ศิษย์น้องลู่ฝานสบายดี"