บทที่ 224

ลืมตาขึ้นช้าๆ มีแสงส่องประกาย

ดวงตาลู่ฝานสว่างเหมือนดวงดาว แสงที่เหมือนจริง พุ่งออกมาจากประตูอากาศ ส่องลงบนพื้นดิน

ประกายในตาหายไป ลู่ฝานเดินออกจากประตู

ตอนนี้สายตาของนักเรียนไม่น้อย กำลังมองมาทางนี้ เพราะการปรากฏตัวของลู่ฝานประหลาดเกินไป แม้แต่ครูอาจารย์ที่อยู่บนหอคอย ยังมองมาทางนี้ด้วย

"จวนอากาศธาตุ ไอ้เด็กที่โชคดี"

อาจารย์เซินถูของคณะกำแหงหัวเราะออกมา เขาจำลู่ฝานที่ออกมาจากประตูได้

สำหรับนักเรียนที่เขาชื่นชอบเป็นอย่างมาก เซินถูให้ความสนใจมาตลอด แม้ลู่ฝานเข้าคณะหนึ่งเดียว แต่เซินถูคิดมาตลอดว่าลู่ฝานต้องรู้ ไม่ช้าก็เร็ว อันที่จริงนักเรียนที่มีร่างกายแข็งแกร่งอย่างเขา เหมาะฝึกฝนกับคณะกำแหงมากกว่า

อาจารย์คนอื่นก็มีรอยยิ้ม มองไปยังลู่ฝาน โดยเฉพาะท่านผอ.เทียนหยาจื่อ หัวเราะอย่างมีความสุข

สำหรับเขาแล้ว นักเรียนทุกคนที่นี่ ล้วนเป็นศิษย์ของเขา เห็นลูกศิษย์ได้รับโอกาส แน่นอนว่าเขามีความสุขมาก

ลู่ฝานเพิ่งเดินออกจากประตู มีอีกคนถูกดีดออกมาจากประตูอากาศ จากนั้นประตูกลายเป็นแสงสีดำ เข้าไปในเข็มขัดของลู่ฝาน

คนนั้นกระแทกลงกับพื้น อันที่จริงเขาคือจ้าวซวี่ ที่ไม่ได้เจอหลายเดือน

รูปร่างซูบผอม เสื้อผ้าบนตัวใกล้เป็นเศษผ้าแล้ว

จ้าวซวี่ดูไม่ได้ยิ่งกว่าขอทาน ผอมจนหนังหุ้มกระดูก

หานเฟิงตกใจเล็กน้อย มองอยู่นานกว่าจะจำได้ คนนี้คือผู้ฝึกชี่ปัญญาอ่อน ที่ขัดแย้งกับพวกเขาหน้าประตูคุ้มครอง

เพราะเรื่องของลู่ฝาน ทำให้พวกเขาเกือบลืมว่ายังมีคนนี้ อยู่ในจวนอากาศธาตุ

"ให้ตายเถอะ เขารอดได้ยังไง"

หานเฟิงพูดอย่างตกใจ

ฉู่สิงกับฉู่เทียน สีหน้าตกใจเช่นกัน

ลู่ฝานมองจ้าวซวี่แวบหนึ่ง เขาได้กลิ่นศพบางๆ จากตัวจ้าวซวี่

อย่าบอกนะว่าไอ้หมอนี่ กินศพเพื่อเอาชีวิตรอด

ลู่ฝานคิดว่าการคาดเดาของตัวเอง มีโอกาสเป็นไปได้ ไม่งั้นถึงจ้าวซวี่เป็นผู้ฝึกชี่ สามารถใช้พลังฟ้าดินหล่อเลี้ยงร่างกาย แต่ไม่สามารถอยู่ในสภาวะขาดน้ำขาดอาหารได้ 2-3 เดือนหรอก

จ้าวซวี่หมอบอยู่บนพื้น ไม่สามารถลุกยืนได้ แต่ดวงตาแดงก่ำ จ้องมายังพวกลู่ฝาน

ครูคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา หลังมองหน้าจ้าวซวี่อย่างละเอียด ครูคนนี้ตะโกนออกมาว่า "จ้าวซวี่ ผู้ฝึกชี่จ้าวซวี่ ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้"

ครูรีบกวักมือเรียกนักเรียน 2-3 คน เข้ามาแบกจ้าวซวี่

ครูหันไปมองลู่ฝาน "นักเรียนลู่ฝาน เรื่องของจ้าวซวี่ อีกสองวันจะมีคนไปสอบถามนาย นายต้องตอบตามความจริง"