บทที่ 259

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า "เจ้านายไม่ต้องลงมือหรอก ฉันเองก็พอแล้ว ฮ่าๆ พลังค่ายกลพวกนี้ไม่เลวเลย ฉันยิ้มรับแล้ว เจ้านายจัดการเรื่องตัวเองเลย ฉันขอไปเอาของสักหน่อย"

ลู่ฝานขมวดคิ้วมองรอยรางๆ ใต้เท้าแผ่กว้างออกไปเรื่อยๆ

ขี้เกียจสนใจการกระทำของเจดีย์เสวียนเก้ามังกร ลู่ฝานรอการมาถึงของนักเรียนยอดฝีมือคณะศิงขรอย่างเงียบๆ

นักเรียนคณะศิงขรบริเวณรอบๆ เยอะขึ้นเรื่อยๆ เห็นลู่ฝานยืนนิ่งอยู่คนเดียว นักเรียนพวกนี้ตกใจและโมโห

"เกิดอะไรขึ้น คณะหนึ่งเดียวมาสู้จัดอันดับของสถาบันไม่ใช่เหรอ ทำไมมีแค่คนเดียวล่ะ คนอื่นล่ะ"

"คณะหนึ่งเดียวจะสู้กับคณะศิงขรเพียงคนเดียวเหรอ เขาคิดว่าตัวเองเป็นหลัวตานหรือไง อวดดีเกินไปแล้ว!"

"ใช่ ดูถูกคณะศิงขรเกินไปแล้ว ให้ฉันลองกับเขาสักสองกระบวนท่าก่อน ฉันจะทำให้เขาเยี่ยวราดเลย"

"อย่าวู่วาม ทำแบบนี้จะทำให้เราโดนข้ออ้างทำลายกฎ"

......

ลู่ฝานกวาดตามองรอบๆ อย่างสุขุม ฟังพวกนักเรียนคณะศิงขร ถกเถียงเรื่องเขาและคำวิจารณ์ต่างๆ นานา

คนกลุ่มหนึ่งตะโกนออกมาว่า "เด็กน้อยคณะหนึ่งเดียวไปตายซะ เด็กน้อยคณะหนึ่งเดียวไสหัวไปซะ"

การกระทำไร้สมองแบบนี้ เรียกความสนใจจากลู่ฝานไม่ได้เลย เขากอดอกแล้วหลับตาลง

เส้นไหมที่เจดีย์เสวียนเก้ามังกรปล่อยออกมา เริ่มแย่งชิงพลังต่างๆ นานา

ตอนพลังหนึ่งโดนกระชากเข้ามา ลู่ฝานถึงกับตกใจ

เสียงเจดีย์เสวียนเก้ามังกรดังขึ้น

"ฮ่าๆ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ พลังที่นี่บริสุทธิ์มาก ฉันรู้สึกว่าสามารถฟื้นฟูพลังได้เล็กน้อยแล้ว"