บทที่ 271

อาจารย์อี้ชิงลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้ท่านผอ.เบาๆ กวักมือพูดกับหานเฟิงและฉู่สิง "เรากลับกันเถอะ"

หานเฟิงยังอยากพูดอะไร แต่โดนฉู่สิงรั้งไว้

"ไปเถอะ"

ฉู่สิงขยิบตาให้หานเฟิง หานเฟิงยักคิ้วหลิ่วตาให้ลู่ฝาน จากนั้นจึงเดินออกไปด้านนอก

เมื่อเดินออกจากโถงคณะหลัก อี้ชิงเห็นซิงยวนยืนอยู่ตรงมุมมืดด้านนอกโถง

เงาของสิ่งก่อสร้างบดบังหน้าซีกหนึ่งของเขาไว้ ทำให้เขาดูอึมครึมน่ากลัว

"อี้ชิง"

จู่ๆ ซิงยวนเอ่ยขึ้น

อี้ชิงชะงักฝีเท้า หันมาอย่างเฉยชา "ซิงยวน นายไม่ได้จะคุยกับฉันใช่ไหม ฉันกับนายไม่มีอะไรต้องพูดกัน อีกทั้งตอนนี้ นายควรกลับไปจับตัวเอี๋ยนชิงที่คณะหยินหยางก่อนไม่ใช่เหรอ"

ซิงยวนพูดอย่างเย็นชา "อี้ชิง พวกนายจะเป็นศัตรูของคณะหยินหยางจริงเหรอ ฉันคิดว่าเราสองคณะไม่ได้มีความแค้นฝังลึกอะไรกัน"

หานเฟิงพูดเสียงดังว่า "เป็นศัตรูแล้วยังไง นายเข้ามากัดฉันสิ ไอ้เลวเอี๋ยนชิง เกือบฆ่าพวกเราตายหมด ยังมาพูดว่าไม่มีความแค้น ไอ้โง่เง่าเต่าตุ่นอย่างนาย......"

ซิงยวนขี้เกียจสนใจหานเฟิง จ้องอี้ชิงเขม็ง

ฉู่สิงพูดเสียงเบาว่า "อาจารย์ เขาต้องพูดแก้ตัวให้เอี๋ยนชิงแน่นอน อย่าโดนเขาหลอกนะ"

อาจารย์อี้ชิงยกมือขึ้น บอกให้หานเฟิงกับฉู่สิงหุบปาก

แววตาวูบไหว อาจารย์อี้ชิงยื่นพุงโตแล้วพูดว่า "ซิงยวน นายพูดถูก เดิมทีเราสองคณะไม่มีความแค้นต่อกัน"

ซิงยวนพูดหน้าตาย "อี้ชิง นายเป็นคนมีเหตุผล เรื่องที่แล้วก็ให้มัน......"

ซิงยวนยังไม่ทันพูดจบ อี้ชิงพูดว่า "ตอนนี้ความแค้นใหญ่เช่นนี้ เป็นเพราะนายกับลูกศิษย์นายก่อขึ้นมา ซิงยวน ถ้าฉันเป็นนาย สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือ รีบกลับไปทำลายผลการฝึกตนของเอี๋ยนชิง ไล่มันออกจากสถาบันสอนวิชาบู๊ อย่าให้ศิษย์เพียงคนเดียว ทำลายทั้งคณะหยินหยาง"

สีหน้าซิงยวนอึมครึมทันที