บทที่ 294

ช่วงค่ำ แสงดวงดาวเต็มท้องฟ้า

ดึกดื่นเที่ยงคืน สายลมหนาวพัดเอื่อย

มีเงาใครคนหนึ่งเดินลับๆ ล่อๆ ออกมาจากคณะสงบใจ

ใบหน้ามีรอยยิ้ม ฝีเท้าเบาจนไร้เสียง แสงจันทร์สีนวลสาดลงบนใบหน้าเธอ ถ้าไม่ใช่หลิงเหยาแล้วจะเป็นใครได้อีก

ดึกดื่นขนาดนี้ เธอออกจากคณะสงบใจเพียงคนเดียว

สวมชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวปลิวไสว เสื้อสะบัดไปมา

ข้างนอกประตูคณะ มีใครคนหนึ่งยืนรออยู่นานแล้ว มีสุนัขที่ตัวใหญ่เหมือนสิงโตยืนอยู่ข้างๆ

สะพายกระบี่หนักไว้ด้านหลัง แววตาลู่ฝานเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขายกยิ้มมุมปาก

เมื่อเห็นหลิงเหยาเดินมาอย่างรวดเร็ว ลู่ฝานเดินเข้าไปหาช้าๆ

ลู่ฝานกำลังจะพูด จู่ๆ หลิงเหยาดึงเสื้อของเขา

เอานิ้วแตะปากแล้วพูดว่า "อย่าพูดอะไรมาก เดี๋ยวโดนคนเขาได้ยิน ตามฉันมา"

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆ ทั้งสองใช้วิชากาย พุ่งออกไปจากคณะสงบใจ

เจ้าดำวิ่งตามหลังทั้งสองคนอย่างตื่นเต้น

ผ่านป่าไม้และทางเล็กๆ

หลิงเหยาวิ่งพลางหันมายิ้มหวานให้ลู่ฝาน

ลู่ฝานก็ยิ้มเช่นกัน ทั้งสองวิ่งมาถึงริมทะเลสาบระยิบระยับ จึงหยุดลง

"ลู่ฝานมานั่งนี่"

หลิงเหยาเรียกลู่ฝานมานั่งริมทะเลสาบ

ลู่ฝานเอากระบี่วางลงข้างๆ แล้วนั่งลงช้าๆ

เจ้าดำมาถึงริมทะเลสาบ ก็เบิกตาโตทั้งสองข้าง มองปลาว่ายน้ำในทะเลสาบ ยื่นอุ้งเท้าออกไปจับ

สายลมเอื่อย ดวงจันทร์สว่าง ทะเลสาบเล็กๆ

มองไปจากมุมของลู่ฝาน ดวงจันทร์สะท้อนลงบนผิวน้ำ ชัดเจนจนเหมือนกับลอยขึ้นจากน้ำ