บทที่ 295

ฉู่เทียนยื่นกระจกไปอย่างเหนื่อยใจ ทั้งสามคนดูต่อ

ฝั่งลู่ฝาน ทั้งสองคนอยู่ในความเงียบ

ขณะนั้นเอง เจ้าดำจับปลาได้สองตัว จากนั้นวิ่งมาด้วยความดีใจ

หลิงเหยาเงยหน้าพูดว่า "นี่คือสัตว์อสูรของนายเหรอ เจ้าดำใช่ไหม"

ลู่ฝานพยักหน้า "ใช่แล้ว"

เจ้าดำยิ้มยิงฟันให้หลิงเหยาจนตาหยี

สัตว์อสูรสามารถยิ้มเหมือนคนได้ขนาดนี้ ทำให้หลิงเหยาตกใจเล็กน้อย

เธอนั่งลงอย่างสงสัย ห่างจากลู่ฝานไม่ถึงสามนิ้ว ลู่ฝานได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ

"สัตว์อสูรน่ารักมากเลย เจ้าดำ แกทำอาหารเป็นด้วยใช่ไหม!"

เจ้าดำพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นวิ่งไปข้างหลัง

หลิงเหยาพูดอย่างตกใจว่า "มันไปทำอะไร"

ลู่ฝานพูดว่า "มันไปเอาไม้ ฉันว่ามันอยากทำอาหารให้เธอกิน"

หลิงเหยาปิดปากหัวเราะ "เป็นสัตว์อสูรที่ดีจริงๆ"

ลู่ฝานพูดว่า "แน่นอนอยู่แล้ว มันงั้นฉันไม่พามันออกมาหรอก"

ขณะกำลังพูด เจ้าดำกอดกองไม้กับหินเดินกลับมา

อ้าปากพ่นเปลวไฟดำออกมา กองไฟกับเครื่องมือหินปรากฏออกมา

จากนั้นเจ้าดำทำปลาอย่างคล่องแคล่ว และเริ่มย่าง

ท่าทางของมันเชี่ยวชาญมาก หลิงเหยาเห็นแล้วถึงกับอึ้ง

เพียงไม่นาน ปลาสองตัวย่างเสร็จเรียบร้อย เจ้าดำให้ปลาทั้งสองตัวกับหลิงเหยา เหมือนถวายสมบัติ

แต่หลิงเหยาเอาปลาหนึ่งตัวให้ลู่ฝาน เมื่อกัดลงไปหนึ่งคำ ข้างนอกกรอบข้างในนุ่ม หลิงเหยาพูดอย่างตกใจว่า "อร่อยมาก เจ้าดำ ฝีมือแกเยี่ยมมาก"

หลิงเหยาลูบหัวเจ้าดำ เจ้าดำหมอบลงบนพื้นอย่างเพลิดเพลิน