บทที่ 311

"คลั่งโจมตี!"

อาจารย์อี้ชิงส่ายหน้าพูดออกมา

"ไม่ได้เห็นมาหลายปีแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังมีศิษย์คณะกำแหงฝึกวิชานี้ พวกบ้าที่ไม่รักร่างกายตัวเองจริงๆ"

หานเฟิงหัวเราะออกมาเบาๆ แต่รอยยิ้มของเขามีความดูหมิ่นเล็กน้อย "ที่แท้นี่คือคลั่งโจมตีนี่เอง ก็ไม่เท่าไร"

อาจารย์อี้ชิงตบหัวหานเฟิงหนึ่งที แล้วพูดว่า "สำหรับนายน่ะไม่เท่าไร แต่ถ้านายไม่มีร่างกายและสายเลือดที่ถ่ายทอดจากตระกูลนาย นายยังกล้าพูดแบบนี้ไหม รู้จักถ่อมตัวบ้าง ไม่รู้เรื่องอะไรเลย"

หานเฟิงหัวเราะคิกคัก ลูบหัวแล้วพยักหน้าหงึกหงัก

ถ้าพูดว่าการโจมตีของเฉียวเซวียน เหมือนวิธีการสู้ของสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง งั้นวิธีการต่อสู้ของลู่ฝาน ก็เหมือนกับภูเขาใหญ่อันมั่นคง

เขาออกหมัดไม่เร็ว แต่ทุกหมัดที่ออกไป สามารถทำให้เฉียวเซวียนตัวสะเทือนได้

เจอการโจมตีของเฉียวเซวียนอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่สะเทือนสักนิด

ในที่สุดลู่ฝานเห็นโอกาสเหมาะ ซัดหมัดเข้าไปที่หมัดของเฉียวเซวียนพอดี

หมัดทั้งสองปะทะกัน พลังอันน่ากลัวทำงานอยู่บนแขนของทั้งสองคน

เสียงแตกดังขึ้นชัดเจนสองครั้ง เห็นได้ชัดว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทำให้กระดูกของทั้งสองคนหัก

เสียงที่ทำให้คนเสียวฟันแบบนี้ ทำให้พวกนักเรียนถึงกับขมวดคิ้ว

แต่ลู่ฝานกับเฉียวเซวียนเหมือนไม่เป็นอะไรเลย ซัดหมัดซ้ายออกมา ปะทะใบหน้าของอีกฝ่าย

ครั้งนี้เฉียวเซวียนโดนซัดจนกระเด็นออกไป ล้มลงบนพื้นทันที

ใบหน้าของลู่ฝานโดนชกจนยุบลงไป แต่ต่อมาก็กลับเป็นเหมือนเดิมอย่างประหลาด

เฉียวเซวียนที่นอนอยู่บนพื้นกระอักเลือดออกมา

"ฉันแพ้แล้ว!"