บทที่ 312

การกระทำของลู่ฝาน อยู่ในสายตาของคนที่ดูออก

โดยเฉพาะอาจารย์เสวียนเจิน เห็นอาการบาดเจ็บที่แขนของลู่ฝานฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ก็อดยิ้มอย่างประหลาดออกมาไม่ได้

แต่เสวียนเจินไม่ได้พูดอะไรมาก พวกอาจารย์ที่ดูออก ก็พากันมีสีหน้าประหลาด ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

การต่อสู้สามรอบสิ้นสุดลงแล้ว คณะหนึ่งเดียวแทนที่คณะกำแหงอย่างเป็นทางการ เป็นคณะลำดับที่ 5 ในสถาบันสอนวิชาบู๊

ลำดับนี้จะเรียกว่าสูงก็ไม่สูง จะเรียกว่าต่ำก็ไม่ต่ำ

แต่สำหรับคนอื่น คณะหนึ่งเดียวได้สร้างประวัติศาสตร์แล้ว

ไม่เพียงแต่เป็นประวัติศาสตร์ที่หลุดพ้นจากการเป็นลำดับสุดท้าย สู้อย่างต่อเนื่องจนมาเป็น 5 อันดับแรก สิ่งสำคัญกว่านั้น สามารถเอาชนะคณะนานา คณะศิงขร คณะสงบใจ คณะกำแหงได้ ด้วยการต่อสู้จัดอันดับเพียงครั้งเดียว ผลการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ คณะอื่นไม่เคยมีมาก่อน

แม้จะย้อนไปตอนที่คณะหยินหยางรุ่งเรือง ก็ต้องใช้เวลาถึง 5 ปีเต็ม ถึงจะขึ้นสู่อันดับหนึ่งได้

ทุกครั้งเอาชนะ 1-2 คณะได้ ถือว่าถึงขีดจำกัดแล้ว

จะไปเหมือนคณะหนึ่งเดียว ที่สามารถเอาชนะสี่คณะได้ อีกทั้งยังดูมีพลังเหลือล้นได้ยังไงล่ะ

ไม่ว่าใครก็ดูออกว่าคณะหนึ่งเดียวไม่ได้ทุ่มสุดตัว อย่างน้อยลู่ฝานก็ต้องออมมือแน่นอน

ว่ากันว่าตอนเขาไปสู้ที่คณะศิงขร ได้ใช้วิชากระบี่อันน่ากลัว แต่วันนี้เขายังไม่ได้ใช้วิชากระบี่เลย

ในคืนวันเดียวกัน คณะกำแหงเชิญอาจารย์และศิษย์ที่โดดเด่นของเก้าคณะ แสดงถึงการเป็นเจ้าบ้านที่ดีต้อนรับแขกผู้มาเยือน

เดิมทีพวกลู่ฝานควรกลับไปแล้ว ได้ยินว่ามีงานเลี้ยง จึงอยู่ต่อทันที

โดยเฉพาะศิษย์พี่หานเฟิง รีบกลับไปบอกให้อาจารย์อี้ชิงแจ้งพวกอาจารย์เต้ากวง บอกให้ศิษย์พี่ใหญ่กับเจ้าดำมาด้วยกัน

นี่สิถึงเรียกว่ามางานเลี้ยงอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ไม่งั้นจะขาดทุนเปล่าๆ ทุกคนต้องมีความสุขด้วยกันสิ

ความจริงเป็นสิ่งยืนยันว่าคนคณะหนึ่งเดียว เป็นพวกที่เห็นแก่กินตามคาด

ขนาดศิษย์พี่ใหญ่ที่ไม่ยอมแม้แต่จะขยับ ยังรีบพาเจ้าดำมาด้วย