บทที่ 323

จางเยว่หานโมโหจนสั่นไปทั้งตัว สติที่เหลืออยู่เล็กน้อย ทำให้เธอไม่พุ่งออกไป

ลู่ฝานเดินไปเดินมา ก้าวไปข้างหน้าอีก 50 กว่าก้าว

แต่ไม่กี่ก้าวสุดท้าย ลู่ฝานไม่เดินแล้ว ยืนยิ้มอยู่ที่เดิม

เลือดลมของจางเยว่หานเริ่มไม่สม่ำเสมอ จ้องเท้าลู่ฝานอยู่อย่างนั้น นายเดินมาอีกสักสองสามก้าวสิ

เดินมาอีกสักสองสามก้าวสิ!

มือที่กำไข่มุกกำลังสั่น จางเยว่หานรู้สึกว่าเลือดพุ่งมาถึงคอ

ลู่ฝานแค่เดินๆ หยุดๆ ก็เกือบทำให้จางเยว่หานกระอักเลือดแล้ว

จางเยว่หานกลืนเลือดกลับลงไปในคอ มองลู่ฝานจากไกลๆ จู่ๆ จางเยว่หานสัมผัสได้ถึงสายตาของลู่ฝานที่มองมา แฝงไปด้วยความเยาะเย้ย

จางเยว่หานเข้าใจแล้ว อีกฝ่ายกำลังหลอกเธอ!

ลู่ฝานรู้นานแล้วว่าเธอซ่อนตัวอยู่ที่นี่!

จางเยว่หานอายจนโมโหทนไม่ไหวแล้ว มีแสงออกมาจากตัว หุ่นร้ายความฝันทั้งสี่ตัวพุ่งเข้าไป

ลู่ฝานรอพวกมันมานานแล้ว ตอนที่พลังฟ้าดินรอบๆ เคลื่อนไหว เขาดึงกระบี่หนักไม่คมของตัวเองออกมา

ใส่ปราณชี่เข้าไป วันนี้กระบี่หนักไม่คมแตกต่างจากปกติเป็นอย่างมาก

พลานุภาพที่ไม่สามารถบรรยายได้ด้วยคำพูด ปลดปล่อยออกมาจากกระบี่หนักไม่คม เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าพื้นรอบๆ ยุบลงไปเกินกว่าหนึ่งนิ้ว

เงาคนดำขลับสี่เงา พุ่งเข้ามาที่ลำคอของลู่ฝาน

เมื่อเงาทั้งสี่พุ่งมาตรงหน้าลู่ฝาน ดูเสื่อมสภาพลงเล็กน้อย

นี่คือระยะทางถึงขีดจำกัด เจดีย์เสวียนเก้ามังกรคาดเดาไม่พลาด ระยะทางในการจู่โจมของหุ่นร้ายความฝันแค่นี้แหละ

การเสื่อมสภาพลงเล็กน้อย ทำให้ลู่ฝานมีเวลาป้องกันตัวเพียงพอ