บทที่ 324

ตัวอักษรเพิ่งปรากฏขึ้นมา หุ่นร้ายความฝันทั้งสี่ตัวเหมือนก้อนน้ำแข็งเจอกับไฟ ส่งเสียงร้องโอดครวญออกมา

เสียงแสบแก้วหูทำให้จางเยว่หานไม่สามารถทนได้ ถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง

ลู่ฝานสะบัดกระบี่หนัก หุ่นร้ายความฝันตัวหนึ่งถูกกระบี่หนักตบจนปลิวไปสามฟุต ตัวที่เหมือนหมอกควัน โดนตบจนหายไปเกือบครึ่ง

ไข่มุกในมือจางเยว่หานเริ่มสั่น เธอสัมผัสได้ว่าตอนนี้วิญญาณของราชาปีกกำลังหวาดกลัว

นี่เป็นเรื่องที่ยากจะจินตนาการได้ จางเยว่หานเคยได้ยินราชาปีกพูด

ตั้งแต่ไข่มุก จนถึงราชาปีกที่อยู่ด้านใน เคยติดตามผู้แข็งแกร่งเซียนบู๊ไปต่อสู้

แม้ตอนนี้มันไม่สมบูรณ์ แต่ตั้งแต่ปราณดินลงไป ไม่มีใครสู้ได้ ทำไมเจอคนกระจอกอย่างลู่ฝาน ถึงต้องหวาดกลัวล่ะ

จางเยว่หานถือกระบี่พุ่งเข้าไป ด้วยสายตาเย็นชาอีกครั้ง

วิชากายเหมือนสายฟ้า ฝีเท้าเหมือนเงา มาพร้อมกับสายลมแห่งการฆ่า

หุ่นร้ายความฝันทั้งสี่ตัว ก็ตามเข้าไปฆ่าเช่นกัน

จางเยว่หานไม่จำเป็นต้องสั่ง หุ่นเชิดทั้งสี่กลายเป็นค่ายกลสี่ด้าน ล้อมลู่ฝานเอาไว้ด้านใน

ทั้งสี่ลงมือพร้อมกัน แส้อันเย็นยะเยือก มัดแขนขาทั้งสี่ของลู่ฝานเอาไว้

แส้ที่เร็วจนน่าประหลาด ไม่มีเวลาให้ลู่ฝานตั้งตัว แค่พริบตาเดียว แส้ยาวพันข้อมือและข้อเท้าของลู่ฝานเอาไว้

ลู่ฝานแผดเสียงเบาๆ ใส่ปราณชี่ของตัวเองเข้าไปในกระบี่หนักไม่คมอีกครั้ง ทันใดนั้นกระบี่หนักไม่คม กระแทกลงบนพื้นอย่างแรง พร้อมด้วยตัวอักษรที่มีพลานุภาพด้านบนกระบี่

ตอนนี้กระบี่ของจางเยว่หานอยู่ตรงหัวใจของลู่ฝานพอดี

ตู้ม!

ต้นไม้ทั้งแถบระเบิดออก กิ่งไม้นับไม่ถ้วนปลิวออกไป

เสียงระเบิดรุนแรง ทำให้นักเรียนคณะกำแหงจำนวนไม่น้อย พากันมองลงมาทางนี้