บทที่ 351

เสี่ยวเหวินเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ร้องไห้โฮ พอเห็นศิษย์พี่หวังหว่านก็ยิ่งร้องหนักกว่าเดิม แล้วก็วิ่งเข้าไปหา

ศิษย์พี่หวังหว่านก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที มองดูลู่ฝาน แล้วก็ชักอาวุธออกมาของตนเอง คนรับใช้หลายคนเห็นว่าหวังหว่านมีสีหน้าอาฆาต ก็เลยไม่กล้าเข้าไปใกล้ชิด

หวังหว่านกัดฟันมองดูรำคาญลู่ฝาน "สัตว์เดรัจฉาน"

ลู่ฝานก็พูดดีสีหน้าทำอะไรไม่ได้ "ถ้าผมบอกว่าทั้งหมดนี้มันแค่ช้ำเลือด เธอเชื่อไหม?"

หวังหว่านสั่นไปทั้งตัว คิดอยากจะสู้กับลู่ฝานด้วยชีวิต

แต่พอนึกถึงวิทยายุทธอันน่ากลัวของเขา หวังหว่านก็เลยเหลือสติที่ทำให้เธอไม่บุ่มบ่ามบุกเข้าไป

ลู่ฝานก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรจริงๆ

ทำอะไรลงไป เดิมทีช่วงนี้ก็ชื่อเสียงไม่ค่อยดีอยู่แล้ว พอเกิดเรื่องนี้มาอีก เกรงว่าคงจะลบล้างฉายากระบี่โหดเหี้ยมฆ่าอนงค์ไม่ได้ตลอดชีวิต

หวังหว่านพูดเสียงดังว่า "ลู่ฝาน เรื่องนี้ฉันจะต้องไปรายงานต่อท่านอาจารย์ นายรอเข้าไปอยู่ในคุกของสถาบันได้เลย"

ลู่ฝานก็มองเธออย่างกลุ้มใจ แล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ

หวังหว่านหันหลังเดินกลับออกไป ตอนเดินออกไปยังปิดประตูให้ด้วย เล่นเอาพวกคนรับใช้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หวังหว่านมองไปยังคนรับใช้ที่ยื่นหน้าเข้ามาดู แล้วก็ตะโกนใส่ว่า "พวกนายคอยดูอยู่ที่นี่นะ ถ้าเขามีอะไรเคลื่อนไหว ให้รีบมารายงานฉันเลย"

พวกคนรับใช้ก็รีบตอบรับกันเสียงดัง ลู่ฝานที่อยู่ด้านในก็ได้ยินอย่างชัดเจน

เขาก็หวังว่าอาจารย์ฮั่วซานจะสามารถมาได้ ด้วยสายตาของอาจารย์ฮั่วซาน น่าจะมองออกว่าเขานั้นเป็นผู้บริสุทธิ์

แต่เรื่องที่ถอดเสื้อผ้ารักษาอาการบาดเจ็บ เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรเหมือนกัน

เฮ้อ วุ่นวาย วุ่นวายจริงๆ

ยิ่งคิดยิ่งสับสน ลู่ฝานก็เลยหลับตาทั้งสองข้างลง