บทที่ 352

"ต่อให้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ฉัน แต่ก็ไม่ควร....ทำแบบนั้นนะ"

เสี่ยวเหวินโมโหไม่พอใจ พอนึกถึงมือของลู่ฝานมาวางบนตัวเธอ เธอก็รู้สึกว่าใบหน้าเหมือนมีไฟลุก

หวังหว่านนึกถึงตอนที่เพิ่งเข้าไปแล้วเห็นเสี่ยวเหวินเสื้อผ้าหลุดลุ่ย คาดว่าลู่ฝานจะถอดเสื้อผ้าให้เธอตอนทำการรักษา

นักฝึกบู๊รักษาอาการบาดเจ็บ จะถอดเสื้อผ้าเพื่อรักษา สามารถเห็นได้ทั่วไป

หวังหว่านมองเสี่ยวเหวินแล้วพูดว่า "เสี่ยวเหวิน เรื่องนี้ห้ามพูดกับใครเด็ดขาด ในเมื่อเขารักษาอาการบาดเจ็บให้เธอแล้ว ยังทำให้วิทยายุทธของเธอเพิ่มขึ้นมากด้วย และไม่ได้ชิงความบริสุทธิ์ของเธอไปด้วย เรื่องนี้ก็พักเอาไว้ก่อน ถ้าเธอโมโหจนทนไม่ไหวล่ะก็ เดี๋ยวศิษย์พี่ไปหาคนช่วยเธอจัดการเขาให้"

เสี่ยวเหวินบ่นพึมพำว่า "ศิษย์พี่ เกรงว่าทั้งคณะฟ้าร้องคงจะไม่มีใครจัดการเขาได้นะ"

หวังหว่านก็พูดไม่ออก

สองคนก็นิ่งไป เสี่ยวเหวินพูดว่า "ศิษย์พี่ ฉันขอกลับไปนอนก่อนแล้วกัน อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ"

หวังหว่านตอบว่า "วางใจเถอะ เดี๋ยวพี่จะช่วยจัดการให้ อ่อแล้วก็ เสี่ยวเหวิน เธอได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร?"

เสี่ยวเหวินตอบว่า "คือว่าฉัน......."

คำพูดตอนท้าย เสี่ยวเหวินก็คิดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา เพราะว่าเธอบอกศิษย์พี่หวังหว่านไปว่าตนเองแอบเข้าไปในห้องของลู่ฝาน ศิษย์พี่จะต้องด่าเธอแน่นอน

เสี่ยวเหวินส่ายหัว ไม่อยากพูดอะไรมาก แล้วก็หันหลังกลับไป

หวังหว่านมองดูเสี่ยวเหวินทางด้านหลัง แล้วก็ส่ายหัวยิ้มเบาๆ

หวังหว่านหันตัวเดินกลับไป จนมาถึงตรงหน้าห้องของลู่ฝานอีกครั้ง

พวกคนรับใช้ฟังคำสั่งของเธอ ยังคงคอยเฝ้าอยู่หน้าประตู

หวังหว่านโบกมือพูดว่า "พวกนายออกไปเถอะ เรื่องในวันนี้ ถ้าแพร่ออกไป ฉันรับรองเลยว่าพวกนายทุกคนจะต้องได้ออกไปจากสถาบันสอนวิชาบู๊แน่นอน"

คนรับใช้ทุกคนก็สีหน้าเปลี่ยน รีบรับปากแล้วรีบเดินออกไป

หวังหว่านเคาะประตูห้องของลู่ฝาน แต่ไม่ได้เปิดเข้าไป