บทที่ 372

อาจารย์อี้ชิงลูบท้องและกล่าวว่า: "ลู่ฝาน นายมีความคิดเห็นไหม?"

ลู่ฝานพยักหน้ากล่าว: "ไม่มีครับ สามารถกลั่นออกมาเป็นหุ่นเชิดได้ ดีที่สุดอยู่แล้ว"

อาจารย์เต้ากวงยิ้มกล่าว: "วางใจได้ กลั่นหุ่นเชิดออกมา จะต้องทำให้พวกนายอึ้งแน่นอน จากนั้นพวกนายออกไปต่อสู้ ก็จะมีตัวช่วยแล้ว"

ผู้คนยิ้มอย่างร่าเริง อาจารย์เต้ากวงและอาจารย์อี้ชิง ทั้งสองก็หัวเราะกันอย่างคนเจ้าเล่ห์ และไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ลู่ฝานไม่สนใจอะไรมากมาย ยังไงซะเขาก็ดูดซับพลังจากเหรียญทองก้อนหนึ่งมาแล้ว พลังเช่นเดียวกัน สำหรับประสิทธิภาพของเขาจะต้องไม่มากเท่าของเดิมแล้ว

มอบให้พวกศิษย์พี่ก็ดี ทำเป็นหุ่นเชิดก็ได้ ล้วนแล้วเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

"ลู่ฝาน ต่อไปก็ต้องไปคณะบังเหิน ครั้งนี้ เหล่าศิษย์พี่ไปกับนาย นายมีแผนอะไรไหม"

ลู่ฝานพูดเบาๆว่า : "ผมอยากหาทางแก้ไขการต่อสู้อย่างรวดเร็ว งั้นก็ท้าประลองกับทั้งสองคณะเลยเป็นอย่างไรด้วยทีเดียว"

หานเฟิงและคนอื่นๆได้ยินก็อึ้ง

ศิษย์พี่หานเฟิงกล่าวอุทานออกมาว่า: "อะไรนะ? ศิษย์น้องลู่ฝาน นายอยากท้าประลองกับสองคณะงั้นเหรอด้วยทีเดียว? คณะบังเหินและคณะกระบี่?"

ลู่ฝานพยักหน้ากล่าว: "ใช่แล้ว หรือว่าไม่ได้? จะต้องต่อสู้ไปทีละคณะ?"

ลู่ฝานแอบคิดในใจ ถ้าเขาไม่ลุยเดี่ยวกับทั้งสามคณะ ความมั่นใจที่จะทำสำเร็จมีไม่มาก เขาอยากทำอย่างนั้นจริงๆ ต่อสู้ทั้งสามคณะที่เหลือในคราวเดียวจริงๆ

ต่อสู้ให้เสร็จเร็ว จบเร็วๆ กลับบ้านเร็วๆไปช่วยตระกูลกำจักตระกูลโม่ นี่ก็คือความคิดของเขา

แน่นอน สิ่งเหล่านี้ไม่คุ้มที่จะบอกเล่าเรื่องราวให้คนนอกรับรู้