บทที่ 376

สองวันผ่านไป ที่ตีนเขาอวิ๋นซาน เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

"เข้าแถวให้เรียบร้อยๆ เข้าได้ทุกคนๆ ค่าเข้าหนึ่งเหรียญเงิน แค่หนึ่งเหรียญเงินเท่านั้น!"

หานเฟิงตะโกนสุดเสียง

เสียงของเขาดังสนั่นไปทั่ว ทำให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน

"แค่เหรียญเงินเดียวไม่ขาดทุน ไม่โดนหลอกแน่นอน เอามาให้ฉันหนึ่งเหรียญเงิน แล้วเข้าไปได้เลย เข้าได้ทุกคน ทุกคนไม่ต้องเบียดกัน"

ศิษย์พี่หานเฟิงหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วเก็บเงินทีละคน

เพราะมันสมองแบบเขา จึงสามารถคิดออกได้ว่า เข้าไปดูการประลองที่จวนสวรรค์ต้องจ่ายตังค์

พวกลู่ฝานมองศิษย์พี่หานเฟิงหาเงินอย่างตะลึง เวลาแค่ไม่นาน เขาทำเงินได้หลายสิบเหรียญทองแล้วมั้ง

ศิษย์พี่ฉู่สิงทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว แอบก่นด่าในใจ

"หานเฟิง ทำไมนายทำแบบนี้ นี่เป็นเพื่อนร่วมสถาบันของนายทั้งนั้น"

พูดจบ ศิษย์พี่ฉู่สิงก็ไปเก็บเงินด้วย

"แค่เหรียญเงินเดียวเอง ด้านหลังยอมจ่ายเยอะไหม ลัดคิวให้พวกนายได้นะ!"

ฉู่เทียนกับลู่ฝานอยากเอามือปิดหน้าตัวเอง

ศิษย์พี่แปลกประหลาดแบบนี้ หวังแค่ว่าตัวเองจะหน้าหนาพอ

แม้นักเรียนคนอื่นหงุดหงิดใจ แต่ก็ไม่สามารถระบายออกมาได้ เพราะเป็นตีนเขาของพวกเขา ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา คงจัดการไม่ได้แน่นอน

สิ่งสำคัญที่สุดคือ มาไกลขนาดนี้แล้ว ถ้าเข้าไม่ได้เพราะเหรียญเงินเดียว มันไม่คุ้มเลย

เพราะว่าเหรียญเงินเดียวเอง ใครๆ ก็มี พูกจริง การกำหนดราคาของศิษย์พี่หานเฟิง ก็สมเหตุสมผลมาก