บทที่ 379

สีหน้าของอาจารย์พวกนี้ดูสดใสมาก พวกเขามาดูเรื่องสนุก แน่นอนว่ายิ่งคึกคักยิ่งสนุก โดยเฉพาะอาจารย์เซินถู เมื่อมาถึงก็พาพวกเฉียวเซวียนมาฝั่งลู่ฝาน

อาจารย์เซินถูตบหลังลู่ฝานแล้วพูดว่า "ลู่ฝาน ฉันเป็นกำลังใจให้นาย การท้าประลองครั้งนี้มีความหึกเฮิม ต้องสู้ให้ดีหน่อย รู้ไหม"

ลู่ฝานจะพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงพยักหน้า

อาจารย์เซินถูเพิ่งเห็นท่านผอ. เขาทำสีหน้าทะเล้น แล้วเอาเก้าอี้ออกมานั่งข้างท่านผอ.

ท่านผอ.มองเซินถูอย่างราบเรียบ พูดอย่างสงสัยว่า "ผลการฝึกตนของนายก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย เจออะไรดีๆ เหรอ"

อาจารย์เซินถูหัวเราะคิกคัก "ผมมีความสุขและโชคดี จะไม่เจออะไรดีๆ ได้ไงล่ะ แต่ไม่บอกนายหรอก"

ท่านผอ.ส่ายหน้า เซินถูดีทุกอย่าง แต่ปากไม่มีหูรูด พูดกับเขาแล้วไม่มีความอดทน ก็ไม่ไหวจริงๆ

อาจารย์คนอื่นต่างพากันนั่งลง และทำความเคารพท่านผอ.เล็กน้อย

อาจารย์อู๋โฉวมานั่งฝั่งลู่ฝาน แม้ไม่พูดอะไรสักประโยค แต่ในแววตาเต็มไปด้วยการให้กำลังใจ

ไม่มีใครเข้ามาแล้ว หานเฟิงกับฉู่สิงก็รีบกลับมา

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนได้เงินมาไม่น้อย ดูมีสง่าราศี หานเฟิงหัวเราะเสียงดัง ฉู่สิงตบกระเป๋าตรงเอว แล้วฮัมเพลง

ทั้งสี่คนยืนด้วยความสงบ

ทุกคนรอให้มีคนประกาศเริ่ม มองไปรอบๆ

ขณะนั้นฉู่เทียนผลักหานเฟิง แล้วพูดว่า "หานเฟิง ไปประกาศเริ่ม"

หานเฟิงชี้ตัวเองแล้วพูดว่า "ทำไมเป็นผมล่ะ"