บทที่ 387

อาจารย์คนอื่นก็ไม่ต่างกันเท่าไร พากันมองฉู่สิงอย่างตกใจ

แสงเมื่อกี้คืออะไรกัน ทุกคนพากันคาดเดา

ปฏิกิริยาแรกของลู่ฝานคือมองไปยังฉู่เทียน

คนที่อยู่ในนี้ คงมีแค่ฉู่เทียนที่รู้ว่าเมื่อกี้ฉู่สิงใช้กระบวนท่าอะไร

แต่ลู่ฝานไม่ได้ถามออกมา เพราะเขาเห็นฉู่เทียนกำมือจนเลือดไหลออกมาแล้ว

บนลานประลอง ฉู่สิงค่อยๆ ยืนขึ้นมา ไม่มีพลังปราณบนตัว คราบเลือดเต็มหน้า

กระบี่ในมือหักเป็นท่อนๆ ร่วงลงบนพื้น

ตรงที่นั่งชมมีเสียงถอนหายใจดังขึ้น

ไม่มีอาวุธ อีกทั้งไม่มีพลังปราณ แล้วจะสู้ได้ยังไง

เห็นผลแพ้ชนะแล้ว เป็นไปตามคาด นักเรียนคณะหนึ่งเดียว ไม่ได้สร้างปาฏิหาริย์ได้ทุกคน

ตอนนี้ หลางเจ๋อกับจูหยู่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน ดวงตาเหมือนแหลมคม ทั้งสองคนสู้กับฉู่สิงจนสุดกำลังเหมือนกัน

ไม่ว่าตอนนี้ฉู่สิงดูเหมือนหมดแรงจริงหรือเปล่า แค่ฉู่สิงไม่ยอมแพ้ พวกเขาไม่ถือสาที่จะโจมตีฉู่สิงให้ถึงแก่ชีวิต

ฉู่สิงมองกระบี่ในมือ แล้วฝืนยิ้มออกมา

"กระบี่ไม่ใช่กระบี่ดี ถึงโดนทำลายก็ไม่กลัว คนอย่างฉู่สิง แม้ไม่ได้เป็นผู้แข็งแกร่ง แต่ก็เป็นคนฮึกเหิม"

ฉู่สิงโยนกระบี่ลงบนพื้น แล้วพรูลมหายใจออกมา จากนั้นหลับตา

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไร

ลู่ฝานเห็นฉู่สิงทำอะไรที่มือ เขาลูบแหวนของตัวเองเบาๆ

หลางเจ๋อกับจูหยู่เดินเข้ามาใกล้ฉู่สิง

ตอนนี้พวกเขาไม่รู้ว่าฉู่สิงกำลังแสร้งทำ หรือถอดใจรอความตายแล้ว

แต่ระวังไว้ก่อน ทั้งสองเลือกที่จะเชื่ออย่างแรก

ตอนที่พวกเขาอยู่ห่างจากฉู่สิงห้าก้าว จู่ๆ หลางเจ๋อลงมือ

วิชากระบี่แสงเมรุ สายฟ้าแลบ！