บทที่ 389

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจ เอายาเม็ดสองสามเม็ด ใส่เข้าไปในปากศิษย์พี่ฉู่สิง จากนั้นกระโดดขึ้นไปบนแท่นวงกลม

"ลู่ฝานคณะหนึ่งเดียว โปรดชี้แนะด้วย"

เห็นลู่ฝานขึ้นมาบนลานประลอง นักเรียนทุกคนเริ่มส่งเสียงเชียร์

นักเรียนที่รู้จักลู่ฝาน ยิ่งตะโกนเสียงดัง

พวกเขาตะโกนกันว่า "กระบี่โหดเหี้ยมฆ่าอนงค์ ลู่ฝาน! ฉันเชียร์นาย"

"ชนะสองรอบติดแล้ว เอารอบที่สามด้วย!"

ลู่ฝานยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งๆ ไม่สนใจเสียงโหวกเหวกข้างหู แม้เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่สายตาของเขาบอกทุกคนแล้ว เขาจะสู้แบบหนึ่งต่อสองเหมือนกัน

สายตามองไปยังคณะกระบี่กับคณะบังเหิน

คณะหนึ่งเดียวชนะสองรอบติด ตอนนี้ไม่มีใครกล้าว่าคณะหนึ่งเดียวอวดดี ที่ท้าประลองสองคณะอีกแล้ว

ตอนนี้ถึงตาคณะบังเหินกับคณะกระบี่กังวลแล้ว

ถ้าแพ้สามรอบ พวกเขาต้องขายหน้าแน่นอน

ตอนนี้อาจารย์เสวียนเจินกับอาจารย์เมิ่งอวิ๋น มีสีหน้าไม่เหมือนกัน

อาจารย์เสวียนเจินยิ้มแล้วพูดว่า "เสวียนเฟิง นายกล้ารับการต่อสู้ครั้งนี้ไหม"

เสวียนเฟิงที่อยู่ข้างๆ พูดว่า "รับ รับอยู่แล้ว ผมอยากสู้เปรียบเทียบกับลู่ฝานนานแล้ว แต่ผมไม่ร่วมมือกับใคร"

เสวียนเจินพยักหน้า "การต่อสู้จัดอันดับคณะ เดิมทีเป็นวิธีหนึ่งที่ใช้ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนเคล็ดวิชาบู๊ของนักเรียน ลำดับเป็นแค่เรื่องรอง สิ่งสำคัญคือนายได้อะไรจากการต่อสู้แต่ละครั้ง ไปสิ ทำตามสิ่งที่นายคิดอยู่ในใจ วิถีบู๊ แต่ไหนแต่ไร มีเพียงเส้นทางของตัวเอง"

เสวียนเฟิงอมยิ้ม แล้วกระโดดออกไป

กอดกระบี่หนึ่งเมตรเอาไว้แน่น มองลู่ฝานด้วยสีหน้ามีรอยยิ้ม

"เสวียนเฟิงกระบี่หนึ่งเมตร ในที่สุดเขาก็ออกมาแล้ว รอบนี้สิถึงจะเป็นเรื่องสนุกอย่างแท้จริง"