บทที่ 415

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ช่องโหว่ของลู่ฝานกับเอี๋ยนชิง ยังกว้างขึ้นเรื่อยๆ เพียงระยะเวลาสั้นๆ ในคณะหยินหยาง มีที่พักพังไป 7-8 ที่พัก

ดวงแสงฟาดฟันกันไปมา ทุกที่ที่พาดผ่านไป มีเศษหินลอยขึ้นมา พลังปราณพุ่งไปทั่ว

ในที่สุด หลังเสียงระเบิดอันดุเดือนผ่านไป เงาของลู่ฝานกับเอี๋ยนชิงปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ลู่ฝานชนกับกำแพงอย่างแรง กำแพงหินชั้นดีโดนชนจนเป็นหลุมใหญ่ รอยร้าวขยายเป็นวงกว้าง ทันใดนั้น กำแพงถล่มลงมาทั้งแถบ

เอี๋ยนชิงกระเด็นไปไกล จากนั้นกระแทกลงกับพื้น พื้นที่เดิมทีสะอาดเป็นระเบียบ ตอนนี้โดนกระแทกจนเต็มไปด้วยหลุมลึก

"ไอ่! ไอ่!"

ลู่ฝานจับหน้าอก ไออย่างรุนแรงออกมาสองครั้ง แล้วกระอักเลือดออกมา เปื้อนก้อนหินที่อยู่ข้างๆ

เกราะเกล็ดมังกรบนตัวเสียหายไปแล้ว เต็มไปด้วยรอยยุบ ลู่ฝานรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว เจดีย์เสวียนเก้ามังกรในตัวก่นด่าพลางพูดว่า "ไอ้เด็กเวร เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ให้ฉันใช้ค่ายกลฆ่าเขา ฉันโยนค่ายกลในมุกเทพออกมา รับรองว่าไอ้เด็กนี่ต้องกลายเป็นคนสติไม่ดีแน่นอน"

ลู่ฝานไม่ตอบเจดีย์เสวียนเก้ามังกร ค่ายกลในมุกเทพ เขาจะใช้อย่างประมาทไม่ได้ เพราะถ้าใช้ขึ้นมา ต้องเปิดเผยการมีอยู่ของเจดีย์เสวียนเก้ามังกร เมื่อถึงตอนนั้นจะอธิบายยาก

อีกทั้งเขายังไม่ถึงขั้นจนตรอก

เอี๋ยนชิงอยากชนะเขา ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!

ลู่ฝานเคลื่อนไหวปราณชี่ ฟื้นฟูบาดแผลของตัวเองอย่างสุดความสามารถ ถือกระบี่หนักในมือ ใช้แรงเบาๆ ปล่อยให้เลือดที่แขนไหลลงไปบนตัวกระบี่

เอี๋ยนชิงก็ขึ้นมาจากหลุม แสงสีขาวดำบนตัวเบาบางลงไปไม่น้อย

พลังธาตุทองสูงสุดที่ใช้ได้ตอนนี้ เหลือประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น