บทที่ 414

นักเรียนชั้นยอดของคณะอย่างเฉียวเซวียน หลัวตาน หยุนอาน หมิงจู และเสวียนเฟิง เห็นภาพตรงหน้า ยิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึม

เฉียวเซวียนคณะกำแหงฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "ที่แท้ตอนลู่ฝานสู้กับฉัน เขาไม่ได้ใช้พละกำลังทั้งหมด!"

พูดจบ เฉียวเซวียนหัวเราะเยาะตัวเอง จากนั้นส่งเสียงเชียร์ลู่ฝานต่อ

หลัวตานคณะฟ้าร้อง เห็นลู่ฝานต่อสู้กับเอี๋ยนชิง สีหน้าดูไม่สามารถคาดเดาได้

ทันใดนั้นหลัวตานยกขาถีบกระจกจำภาพ

"ไม่ดูแล้วๆ กระทบอารมณ์ฉัน พวกวิปริตสองคน!"

ในคณะสงบใจ หมิงจูยิ้มแล้วมองหลิงเหยาแวบหนึ่ง "ศิษย์น้องหลิงเหยา วันหลังเธอต้องพาลู่ฝานมาคณะสงบใจอีกสักครั้งนะ"

ม่านเหยียนที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ใช่ ศิษย์น้องหลิงเหยา วิชาของเขาแข็งแกร่งมาก ฉันเห็นแล้วอิจฉาเลย ให้เขาถ่ายทอดให้สักนิดได้ไหมล่ะ"

หลิงเหยาไม่ได้ยินคำพูดของศิษย์พี่ทั้งสองคน ตอนนี้เธอกำลังตั้งใจชมการแข่งขัน

การต่อสู้ที่ดุเดือดเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกเครียด

"ลู่ฝาน นายอย่าเป็นอะไรนะ!"

ในคณะหยินหยาง ลู่ฝานกับเอี๋ยนชิงต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ด้านนอกประตูคณะ พวกหานเฟิงก็สู้กันอย่างบ้าคลั่ง

"มีความสามารถก็อย่าหนี ทำไมนายอ่อนแอขนาดนี้!"

หานเฟิงสู้พลางด่าพลาง ทำให้หยู่ซินโมโหควันออกหู แทบจะเขมือบหานเฟิงเข้าไป

ทันใดนั้นหานเฟิงเห็นช่องโหว่ของวิชาของหยู่ซิน สะบัดกระบี่แทงลงบนขาหยู่ซิน กระบี่เข้าไปในกระดูกประมาณสามส่วน หยู่ซินเจ็บจนตะโกนออกมาเสียงดัง

"ให้ตายเถอะ ฉันจะสู้สุดชีวิตกับนาย!"

หยู่ซินไม่สนใจบาดแผลตัวเอง ซัดหมัดกระแทกไปที่หัวหานเฟิง

หานเฟิงก็ไม่อ่อนข้อ ดึงกระบี่ออกมาแทงแบบไร้ทิศทาง ทั้งสองคนใช้การต่อสู้แบบชีวิตแลกด้วยชีวิต เลือดสาดกระเซ็น

"ปัญญาอ่อน!"

อาจารย์ซิงยวนมองมาทางนี้ แล้วก่นด่าออกมา จากนั้นหันกลับไปอย่างไม่สนใจ

อาจารย์อี้ชิงหัวเราะอย่างมีความสุข แลกแผลกับลูกหลานตระกูลหาน หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ