บทที่ 413

ได้ยินเสียงตะโกนของลู่ฝาน คนพวกนี้จึงรีบวิ่งหนีออกไป

ลู่ฝานลุกขึ้นช้าๆ สีหน้าเคร่งขรึม เกราะค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนตัว ปกคลุมทั้งตัวเขาไว้

เกราะเกล็ดมังกรปกคลุมร่างกาย!

ต้องพึ่งเกราะเกล็ดมังกร ลู่ฝานถึงจะมีพละกำลังสู้กับนักบู๊แดนปราณชีวิตได้

ตัวถูกปกคลุมเอาไว้อย่างแน่นหนา ลู่ฝานถือกระบี่หนัก เริ่มใช้ปราณชี่ตนเองกลายเป็นพลังวิญญาณ

ในทีเดียว ซ้ายมือร่ายคาถา พลังฟ้าดินรอบๆ รวมตัวกันช้าๆ โดยการควบคุมของเขา

ไม่มีวิธีแล้ว พละกำลังของเขาในตอนนี้ จะสู้กับนักบู๊แดนปราณชีวิตที่เชี่ยวชาญพลังธาตุทองสูงสุด จำเป็นต้องใช้วิชาของผู้ฝึกชี่สักเล็กน้อย

"คิดไม่ถึงว่านายจะเป็นคนจิตใจงดงาม เหอะๆ นักบู๊ที่จิตใจงดงาม น่าขำ น่าขำชะมัด!"

เอี๋ยนชิงหัวเราะ มองลู่ฝานไล่นักเรียนกับคนใช้พวกนั้นออกไป ทั้งตัวเต็มไปด้วยพลัง

เอี๋ยนชิงมุมปากกระตุก เขาฝืนยิ้มออกมา

ฝึกวิชาชุดนี้ เขาต้องยอมแลกอย่างน่ากลัว ใครจะรู้ว่าเส้นลมปราณและกระดูกในตัวเขา ค่อยๆ กลายเป็นหินแร่ผลึก ใครจะรู้ว่าเมื่อเขาใช้วิชานี้ "ความเป็นมนุษย์" ของเขาจะค่อยๆ หายไป

เอี๋ยนชิงก็รู้ แค่เขาฝึกฝนและใช้วิชานี้ต่อไป ไม่นานเขาก็จะกลายเป็นผีก็ไม่ใช่ คนก็ไม่เชิง

แล้วยังไงล่ะ แค่วิชานี้ทำให้เขายกระดับพละกำลังได้อย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเป็นนักเรียนอันดับหนึ่ง ต่อไปจะได้เป็นอันดับหนึ่งของเขตตงหวา แม้กระทั่งอันดับหนึ่งของประเทศอู่อาน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร มันคุ้มค่าทั้งนั้น

ใช่ แลกด้วยอะไรก็ได้!

เอี๋ยนชิงกำหมัดแน่น เขากระทืบเท้าอย่างแรงบนพื้น เกิดรอยร้าวจากเท้าของเขายืดยาวออกไปไกล

ลู่ฝานหรี่ตาลง ตอนที่ฝ่าเท้าของเอี๋ยนชิงกระทืบลงพื้น เขารู้สึกถึงลมปะทะใบหน้า

ความเร็วของเอี๋ยนชิงเร็วมาก จนทำให้เกิดเงาขึ้นที่เดิม ตัวเขากระแทกหมัดเข้าท้องลู่ฝานแล้ว