บทที่ 412

"ลู่ฝาน นายกล้ามาก นายบีบบังคับฉัน!"

เอี๋ยนชิงกัดฟันแผดเสียงออกมา

เสื้อผ้าขาดออก ตัวของเอี๋ยนชิงใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่า พลังอันน่ากลัวมาพร้อมกับลม ดันลู่ฝานออกไปหลายก้าว

ดูเอี๋ยนชิงแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย

ลวดลายซับซ้อนบนตัวสว่างขึ้นมา เหมือนรูปภาพ เหมือนพลังปราณเคลื่อนไหวอยู่ผิวร่างกาย แสงสีทองสว่างขึ้นตรงมือซ้าย มือขวามีแสงสีเงินสะดุดตา

มีสีขาวดำหมุนวนอยู่ตรงอก ลายซับซ้อนเหมือนเส้นใยเชื่อมแขนทั้งสองข้างกับหน้าอกของเขา

บนท้องฟ้า ท่านผอ.เห็นสภาพของเอี๋ยนชิง ก็พูดออกมาอย่างตกใจ "ร่างพิเศษสามร่างกายรวมเป็นหนึ่ง หุ่นร่างยุทธ์ ซิงยวน นายถ่ายทอดวิชาระดับนี้ให้เอี๋ยนชิงด้วยเหรอ"

ซิงยวนพูดอย่างราบเรียบว่า "ท่านผอ. ก็เป็นวิชา แค่นักเรียนมีความสามารถที่จะเรียน ก็ถ่ายทอดให้ได้อยู่แล้ว ผมจำได้ว่าหุ่นร่างยุทธ์ไม่ได้อยู่ในข้อห้ามของสถาบัน"

ท่านผอ.ส่งเสียงหึอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "การที่ไม่ได้อยู่ในข้อห้าม เพราะว่าหุ่นร่างยุทธ์ไม่มีนักเรียนฝึกฝน อย่ามาพูดกับฉันว่าคนฝึกวิชาอะไรก็ได้ เมื่อหลายร้อยปีก่อนหุ่นร่างยุทธ์เป็นวิชาที่ให้หุ่นเชิดฝึก นายจะให้ศิษย์ตัวเองกลายเป็นหุ่นเชิดเหรอ นายจะทำลายอนาคตเขาเหรอ"

แววตาซิงยวนวูบไหว แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ทันใดนั้นก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

"อนาคตเป็นสิ่งที่ตัวเองเลือก คนสมัยก่อนสามารถสร้างวิชาแบบนี้ออกมาได้ คนรุ่นหลังก็สามารถเปลี่ยนให้มันดีได้ ผมเชื่อว่าเอี๋ยนชิงจะผ่านมันไปได้"

อาจารย์อี้ชิงได้ยินจึงพูดว่า "เหตุผลบ้าบอ อาจารย์ไร้ศีลธรรม"

ซิงยวนเหลือบมองอี้ชิง ส่งเสียงหึออกมา แต่ไม่ได้พูดอะไร

ด้านล่าง พลังของเอี๋ยนชิงพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เพียงไม่นานมีสัญญาณว่าจะถึงแดนปราณชีวิตแล้ว พลังฟ้าดินรอบๆ พลังอันบริสุทธิ์ของพลังธาตุทองที่ถูกแยกออก กลายเป็นเส้นใยสีทอง เข้าไปพันเอี๋ยนชิงเอาไว้