บทที่ 422

อาจารย์อี้ชิงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ อาจารย์เต้ากวงที่อยู่ข้างๆกังวลใจมากๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

อาจารย์ทั้งสองคนรู้ตัวดี บนตัวของลู่ฝานนั้นต้องมีความลับอย่างแน่นอน ในเมื่อลู่ฝานกล้าต่อสู้กับเอี๋ยนชิงที่มีค่ายกลอยู่ในมือ เขาคงมีเหตุผลอื่นๆอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะตอนนี้ ถึงแม้ลู่ฝานจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่เขาก็ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต

พลังจิตวิญญาณที่อยู่ภายใต้เพลิงไฟสีดำนั้น อาจารย์อี้ชิงมองเห็นอย่างชัดเจน ถ้าพลังจิตวิญญาณไม่สูญสลาย ลู่ฝานยังสามารถต่อสู้สุดชีวิตได้

พูดกันตามตรง พลังปราณของลู่ฝานนั้นแข็งแกร่งกว่าที่พวกเขาคาดคิดเอาไว้ ตอนนี้คอยดูว่าลู่ฝานสามารถทำได้ถึงขนาดนี้ บางทีอาจจะเกิดเรื่องปาฏิหาริย์ก็ได้ ถึงแม้ลู่ฝานต่อสู้อีกฝ่ายไม่ได้ อาจารย์อี้ชิงกับอาจารย์เต้ากวงก็เชื่อมั่นว่าตัวเองสามารถช่วยชีวิตลู่ฝานได้อย่างแน่นอน

คนอื่นๆกลัวค่ายกลของคณะหยินหยาง แต่พวกเขาสองคนไม่กลัวค่ายกลอยู่แล้ว

ด้านล่าง เอี๋ยนชิงควบคุมค่ายกลโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ถึงแม้เขาใช้ค่ายกลได้แค่ผิวเผินเท่านั้น แต่การโจมตี การป้องกัน และการกักขังแบบธรรมดาแบบนี้ เขาใช้ทั้งสามอย่างสลับกัน จนทำให้ลู่ฝานรับมืออย่างทุลักทุเล

ร่างกายของลู่ฝานโดนปราณหยินหยางปิดล้อมเอาไว้ ทำให้ชุดคลุมบู๊มังกรดำที่อยู่บนร่างกายของลู่ฝานใกล้จะสูญสลาย เส้นลมปราณและอวัยวะภายในโดนโจมตีอย่างรุนแรงกว่าที่คาดคิดเอาไว้

ภายในชั่วพริบตา ลู่ฝานก็บาดเจ็บสาหัสแล้ว

ด้านในตันเถียน มุกเทพปลดปล่อยแสงสว่างออกมา อันที่จริงค่ายกลศิงขรที่ถูกเก็บไว้ในมุกเทพได้ปกคลุมไปทั่วร่างกายของลู่ฝานแล้ว และมันก็กำลังปะทะกับค่ายกลหยินหยางอยู่

อาศัยค่ายกลอันนี้ ทำให้พลังของลู่ฝานไม่ได้พ่ายแพ้และสูญสลายไปในชั่วพริบตา

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที

ลู่ฝานตะโกนอยู่ในใจ:"ไอ้เก้า โอเคหรือยัง?ฉันจะต้านไม่ไหวแล้ว"

น้ำเสียงของเจดีย์เสวียนเก้ามังกรดังขึ้น:"เจ้านาย ใกล้จะได้แล้ว ฮ่าๆๆ ค่ายกลอันนี้ไม่เลวเลย เจ้านาย พวกเราจะโชคดีจริงๆ!"

ลู่ฝานเกือบจะกระอักเลือดสดออกมา ตัวเขาเองใกล้จะต้านทานไม่ไหวแล้ว แต่เจดีย์เสวียนเก้ามังกรยังคิดเรื่องโชคดีอีก