บทที่ 425

ซิงยวนพูดด้วยสีหน้าปกติ:"ฉันแค่อยากช่วยชีวิตลูกศิษย์ของฉันเท่านั้น"

อาจารย์ทุกคนที่อยู่ข้างๆไม่ได้เอ่ยปากพูด ถึงแม้การกระทำของซิงยวนจะสกปรกมากๆ แต่ในฐานะอาจารย์ พวกเขาเข้าใจความคิดของซิงยวน

มีเพียงอาจารย์อี้ชิงขมวดคิ้วและพูด:"ซิงยวน นายกำลังข่มขู่ลู่ฝานอยู่ใช่ไหม"

ซิงยวนส่ายหัวและพูด:"ไม่ ฉันแค่ทำข้อตกลงกับเขาเท่านั้น ตอนนี้ก็รอดูว่าเขาจะเลือกยังไง"

ท่านผอ.ที่อยู่ข้างๆก็ขมวดคิ้วและพูด:"ซิงยวน นายอย่าทำอะไรที่มันอุกอาจมากจนเกินไป มิฉะนั้น ฉันจะไม่ปล่อยนายเอาไว้อย่างแน่นอน สถาบันสอนวิชาบู๊นั้นเอาไว้บ่มเพราะนักเรียน ไม่ได้เอาไว้ข่มเหงนักเรียน"

สีหน้าของอาจารย์ซิงยวนเปลี่ยนไปทันที ถ้าคนอื่นพูดคำเหล่านี้ออกมา เขาไม่สนใจอยู่แล้ว แต่คำเตือนของท่านผอ. เขาจำเป็นรับฟัง

ด้านล่าง สีหน้าของลู่ฝานเปลี่ยนไปทันที

หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก ลู่ฝานก็เก็บกระบี่ของตัวเอง

ไม่ว่าอาจารย์ซิงยวนจะข่มขู่เขาหรือไม่ เขาก็ไม่อยากเอาชีวิตของคนในตระกูลมาเสี่ยง

ลู่ฝานรู้สึกไม่พอใจมากๆ เขาเดินขึ้นมาและแตะเอี๋ยนชิงอย่างแรง

การแตะครั้งนี้ ลู่ฝานแตะโดนช่วงล่างของเอี๋ยนชิง หลังจากเอี๋ยนชิงกระตุกได้สักพัก เขาก็หมดสติไปเลย

"ครั้งนี้ฉันจะไว้ชีวิตของแกไปก่อน"ลู่ฝานพูดด้วยความโกรธ

หลังจากเก็บกระบี่หนักและเพลิงไฟที่อยู่บนร่างกายแล้ว เพลิงไฟสีดำที่เผาอยู่บริเวณรอบๆก็หายไปทั้งหมด

ลู่ฝานกลับมาเป็นเหมือนเดิม เจ้าดำก็กลายเป็นเงาสีดำและพุ่งออกมาจากร่างกายของลู่ฝาน

ในเวลานี้ ลู่ฝานรู้สึกร่างกายอ่อนแรงทันที เกือบจะทำให้เขาจับกระบี่หนักไม่ไหว

เจ้าดำก็หมดแรงเหมือนกัน มันเปลี่ยนเป็นรูปร่างเดิม จากนั้นก็นอนกับพื้น

ลู่ฝานยืนรอครูที่ปรึกษาประกาศการประลองสิ้นสุดอย่างเงียบๆ

แต่ในเวลานี้ มีคนๆหนึ่งที่ร่างกายปกคลุมไปด้วยไฟสีแดงปรากฏตัวที่ด้านหน้าของเขา