บทที่ 426

ลู่ฝานอึ้งไปเลย

คนที่อึ้งพร้อมกับลู่ฝานนั้น ยังมีอาจารย์ซิงยวนที่ยืนอยู่บนท้องฟ้าด้วย

ใบหน้าของอาจารย์ซิงยวนที่เผยรอยยิ้มออกมาเมื่อสักครู่ ตอนนี้มันกลายเป็นหน้าของคนซื่อบื้อที่โดนฟ้าผ่าและยืนอึ้งไปเลย

สีหน้าของท่านผอ.แปลกประหลาดมากๆ เด็กผู้หญิงคนนี้ เขาก็ไม่กล้าผิดใจกับเธอเหมือนกัน

อืม เธอจะทำอะไรก็แล้วแต่เธอเลย อย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า

ลู่ฝานกลืนน้ำลายตัวเองและพูด:"เธอคิดจะทำอะไร?เธอจะให้ฉันรับปากเรื่องอะไร?"

ฮ่วนเย่ว์เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาและพูด:"ฉันอยากจะเข้าคณะหนึ่งเดียว มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย ถ้านายทำได้ ฉันจะยอมแพ้ทันที"

ในเวลานี้ สนามประลองเงียบสนิท

นักเรียนที่ดูการประลองครั้งนี้ต่างเงียบเหมือนกัน

"ผู้หญิงคนนี้ เธอบ้าไปแล้วเหรอ"

"ทำไมคณะหยินหยางถึงได้มีลูกศิษย์หญิงแบบนี้ ถ้าเอี๋ยนชิงไม่ได้สลบอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาคงโกรธจนสลบไปอย่างแน่นอน"

ในคณะกำแหง เฉียวเซวียนหัวเราะจนปวดท้อง

"โอ๊ย คณะหยินหยางโชคร้ายจริงๆ ฮ่าๆๆ มันตลกมากๆ"

ในคณะสงบใจ หลิงเหยามองดูสายตาของฮ่วนเย่ว์ผ่านกระจกจำภาพด้วยสีหน้านิ่งเงียบ ดูเหมือนเธอจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้ แต่เธอไม่แน่ใจว่ามันจะใช่อย่างที่เธอคิดหรือเปล่า

ด้านบนของคณะหยินหยาง อาจารย์อี้ชิงหัวเราะเสียงดังออกมาและพูด:"ฮ่าๆๆ ข้อเสนอนี้……โอ๊ย ฉันจะพูดยังไงดีนะ ลู่ฝานรับปากเธอได้เลย มันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว เรื่องนี้ฉันอนุญาต"

อาจารย์อี้ชิงไม่อยากจะพูดเบาๆ เขาตะโกนออกมาทันที

อาจารย์ซิงยวนกำมืออย่างแน่นจนเลือดไหลออกมา เขากัดฟันและพูด:"อี้ชิง คณะหนึ่งเดียวของพวกคุณรับลูกศิษย์ต้องดูนิสัยไม่ใช่เหรอ?พวกคุณเข้มงวดมากๆในการรับลูกศิษย์ไม่ใช่เหรอ?ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนกฎระเบียบง่ายๆแบบนี้ละ"