บทที่ 427

เสียงดีใจและเสียงผิดหวังดังขึ้นพร้อมกัน ความสุขและความทุกข์ก็ปะปนกันไป

คืนนี้ในสถาบันสอนวิชาบู๊มีคนดีใจและมีคนเสียใจเช่นกัน ในสถาบันสอนวิชาบู๊มีแต่คนสนทนาเรื่องที่คณะหนึ่งเดียวเอาชนะคณะหยินหยางได้ ดูเหมือนเรื่องนี้คงจะสนทนาไปอีกหลายวัน

ตอนบ่ายของวันนั้น อาจารย์อี้ชิงก็ไปเอาหอเก็บวิชาจากคณะหยินหยางแล้ว

ใช่ เขาเอาไปแล้ว

อาจารย์อี้ชิงกับอาจารย์เต้ากวงร่วมมือกัน พวกเขาดึงหอเก็บวิชาของคณะหยินหยางออกจากพื้นดิน ต่อหน้าทุกคน พวกเขาสองคนแบกหอเก็บวิชาและบินจากไป ทำให้พื้นดินกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่

เรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้ลูกศิษย์จำนวนมากของคณะหยินหยางร้องไห้ออกมา และมีลูกศิษย์จำนวนไม่น้อยของคณะหยินหยางรู้สึกโศกเศร้า

ยังไงซะ วันนี้ก็คือวันที่อัปยศที่สุดของคณะหยินหยาง

หลังจากการประลองแล้ว อาจารย์ซิงยวนพาเอี๋ยนชิงเก็บตัวฝึกฝนทันที

พวกเขาเก็บตัวฝึกฝนที่ไหน เรื่องนี้ไม่มีใครรู้อยู่แล้ว

ด้านในคณะหยินหยาง เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญและโศกเศร้า หลังจากการประลองของลู่ฝานกับเอี๋ยนชิงแล้ว ทำให้บ้านพักโดนทำลายไปเยอะมากๆ

คณะหยินหยางในเวลานี้ มองดูแล้วเหมือนพึ่งผ่านภัยพิบัติธรรมชาติมาเลย

ลูกศิษย์จำนวนมากของคณะหยินหยางร้องไห้ออกมาทันที

"ค่ายกลหยินหยางโดนทำลาย หอเก็บวิชาโดนแย่งไป การดำรงอยู่ของคณะหยินหยางยังมีความหมายอีกเหรอ"

"คณะหนึ่งเดียวรังแกพวกเรามากเกินไปแล้ว พวกเราไปสู้ตายกับคณะหนึ่งเดียวเลย"

"ช่างมันเถอะ คณะหนึ่งเดียวชนะอย่างเปิดเผยและใสสะอาด พวกเราจะเอาเหตุผลอะไรไปสู้ตายกับพวกเขา"

"เห้อ คณะหยินหยางเจริญรุ่งเรืองมาร้อยปีแล้ว ตอนนี้มันถึงเวลาเสื่อมโทรมแล้ว"