บทที่ 428

สีหน้าของอาจารย์อี้ชิงมีแต่ความโกรธและพูด:"ซิงยวนสารเลวมากๆ เป็นถึงนักบู๊แดนปราณฟ้า แต่กลับใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ลู่ฝาน นายกลับไปได้เลย อย่างไรก็ตาม นายกลับไปคนเดียวก็ไม่ปลอดภัย ให้หานเฟิงเดินทางไปพร้อมกับนาย พวกคุณสองคนจะได้ช่วยเหลือกันได้ หานเฟิง ตอนที่นายออกจากสำนัก นายต้องเอาสัญลักษณ์ตระกูลไปด้วย ถ้ายามจำเป็น นายก็ช่วยเหลือศิษย์น้องด้วย"

หานเฟิงรู้สึกโกรธมากๆ จากคำพูดที่ลู่ฝานพูดออกมาเมื่อสักครู่ เขาได้ด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของอาจารย์ซิงยวนไปแล้ว

ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์อี้ชิงแล้ว แต่เขาก็ยังคงด่าพึมพำอยู่

"ไอ้สารเลว ไอ้ชั่ว ไร้ยางอายชัดๆ เขายังมีหน้ามาเป็นอาจารย์อีกเหรอ ฉันอยากจะถ่มน้ำลายใส่บรรพบุรุษของมันจริงๆ อาจารย์วางใจได้ ฉันจะไปพร้อมกับศิษย์น้องลู่ฝานด้วย ฉันได้เอาสัญลักษณ์ตระกูลเอาไปด้วยอยู่แล้ว อย่าว่าแต่เขตตงหวาเลย แม้แต่ประเทศอู่อานก็ต้องไว้หน้าตระกูลของฉันบ้าง อีกอย่างหนึ่ง พวกเขาก็ต้องไว้หน้าฉันเหมือนกัน ศิษย์น้องลู่ฝาน อย่าชักช้าเลย พวกเราออกเดินทางกันเถอะ ยิ่งถึงตระกูลเร็วหน่อยก็ยิ่งวางใจเร็วหน่อย"

ขณะที่หานเฟิงพูดอยู่ เขาก็รีบกลับไปเก็บกระเป๋าเพื่อเดินทาง

อาจารย์เต้ากวงพยักหน้าและพูด:"เอาอย่างนี้เลย พวกคุณสองคนออกเดินทางคืนนี้เลย จะได้ถึงตระกูลลู่เร็วๆ เดี๋ยวฉันกับอี้ชิงจะไปหาท่านผอ. การกระทำที่น่าเกลียดแบบนี้ ยังไงซะซิงยวนก็ต้องโดนลงโทษบ้าง ลู่ฝานวางใจได้ มีอาจารย์อยู่ อาจารย์จะคืนความยุติธรรมให้นายอย่างแน่นอน"

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆและโค้งคำนับด้วยสีหน้าปกติ จากนั้นก็รีบออกไปเก็บข้าวของ

ฉู่สิงกับฉู่เทียนและศิษย์พี่ใหญ่ สีหน้าของพวกเขาสามคนเต็มไปด้วยความโกรธ

ผ่านไปสักพัก ศิษย์พี่ใหญ่ลุกขึ้นและพูด:"ฉันจะออกไปเดินเที่ยว พวกคุณอย่าตามฉันไป"

อาจารย์อี้ชิงรู้ดีว่า"เดินเที่ยว"ที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดออกมานั้น มันคือการไปหาเรื่องคณะหยินหยาง แต่เขาไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้ขัดขวางศิษย์พี่ใหญ่

ศิษย์พี่ฉู่เทียนไม่พูดอะไรออกมาเลย เขายืนขึ้นและหันหลังแล้วเดินออกไป

เดิมทีฉู่สิงก็อยากจะลุกขึ้น แต่โดนอาจารย์อี้ชิงขัดขวางเอาไว้

"นายยังบาดเจ็บสาหัสอยู่ อย่าเดินไปไหนมาไหนส่งเดช"

ฉู่สิงกัดฟันแล้วพูด:"อาการบาดเจ็บของฉัน ไม่ควรจะมาอยู่ในช่วงเวลานี้เลย"

ลู่ฝานเดินกลับมาถึงห้องพัก สิ่งของอย่างอื่นไม่ต้องเก็บกลับไปที่ตระกูล มีเพียงวิชาหลายๆเล่มและข้อคิดด้านการฝึกฝนที่เขาเขียนด้วยมือตัวเอง สิ่งของเหล่านี้เขาต้องนำติดตัวไปด้วย

หลังจากเก็บของเสร็จแล้ว ขณะที่ลู่ฝานกำลังออกจากห้องพัก เขาก็มองเห็นฮ่วนเย่ว์ยืนขวางอยู่หน้าประตู