บทที่ 454

ลู่ฝานส่ายหัวพูดว่า “ฉันไม่ไปแล้วล่ะ ศิษย์พี่ฟานเฟิง ฉันจะบอกอะไรกับศิษย์พี่เรื่องหนึ่ง ศิษย์พี่จะต้องช่วยฉันนะ”

หานเฟิงเอามือทุบอกพูดว่า “พี่น้องกันเอง มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเลย ถ้าศิษย์พี่ช่วยได้ จะช่วยเต็มที่แน่นอน！”

ลู่ฝานก็เล่าเรื่องของสำนักโลหิตพิฆาตออกมา

พอได้ยินคำว่าสำนักโลหิตพิฆาต สีหน้าของหานเฟิงก็ดูไม่จืดทันที

“ศิษย์น้องพูดถึง สำนักโลหิตพิฆาตใช่ไหม?” อย่างนั้นก็ลำบากหน่อยแล้วล่ะ

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “ศิษย์พี่หานเฟิง พี่รู้จักสำนักโลหิตพิฆาตงั้นหรือ?”

หานเฟิงพยักหน้าเบาๆ “ตอนที่ฉันเพิ่งมาอยู่ในสถาบันสอนวิชาบู๊ เคยผ่านเขตพื้นที่ของสำนักโลหิตพิฆาต ได้ยินว่านี่เป็นสำนักที่เอาแต่เงินไม่รักชีวิต ในสำนักมียอดฝีมือหลายคน เคยสู้กับอาของฉันด้วย มีฝีมือไม่เบา สุดท้ายถ้าไม่ใช่เพราะอาของฉันเอาชนะพวกนั้นได้สองกระบวนท่าล่ะก็ เกรงว่าฉันก็คงจะต้องเสียเปรียบให้กับสำนักโลหิตพิฆาตเหมือนกัน ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ฉันกลับไปตระกูลไม่ได้ ฉันจะรีบพาคนไปกำจัดพวกโจรภูเขาพวกนี้เสียให้เรียบ”

ลู่ฝานรีบถามต่อว่า “ศิษย์พี่ อาของพี่มีพลังระดับไหน?”

หานเฟิงพูดว่า “แดนปราณชีวิตชั้นเจ็ด ถ้าสู้เต็มที่ ยังพอสู้กับนักบู๊ระดับแดนปราณชีวิตชั้นสุดยอดได้”

ลู่ฝานก็ใจเต้นทันที

เมื่อครู่นี้เขายังไม่คิดอะไร เพราะว่าเขาคิดว่าคนของสำนักโลหิตพิฆาตเป็นแค่นักบู๊ระดับแดนปราณชีวิตชั้นต้นเท่านั้น แต่ถ้าเป็นนักบู๊ระดับนั้นจริงๆล่ะก็ เขาเองก็ยังพอรับมือได้

“ถ้าเป็นแบบนี้ อย่างน้อยสำนักโลหิตพิฆาตก็มีนักบู๊แดนปราณชีวิตชั้นเจ็ดขึ้นไป”

หานเฟิงพยักหน้าพูดว่า “ถูกต้องแล้ว แต่นั่นก็เป็นเรื่องเมื่อหลายปีที่แล้วนะ ตอนนี้จะได้ระดับแดนปราณชีวิตชั้นสุดยอดก็ไม่แปลก ศิษย์น้องลู่ฝาน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ”

ลู่ฝานพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ไม่ใช่เรื่องเล็กจริงๆ นักบู๊แดนปราณชีวิตชั้นสุดยอดคนหนึ่ง สามารถกวาดล้างเมืองเจียงหลินของเราได้จริงๆ”