บทที่ 457

หลังจากนั้นหนึ่งวัน ที่เมืองเจียงหลิน

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องมายังบ้านเรือของเมืองเจียงหลิน ลมในเช้าตรู่พัดน้ำค้างส่ายไปมา ตามตลาดก็มีเสียงขายของเรียกลูกค้าดังขึ้นอีกวัน

“เอ๊ะ หล่าววัง นายรู้สึกไหมว่าวันนี้ที่ถนนมันมีอะไรไม่เหมือนเดิม！”

ชายคนหนึ่งมองที่ถนน แล้วก็ส่งเสียงแปลกใจ

ถนนตรงหน้าบ้านนี้ เดินมาสิบกว่าปีแล้ว ตรงไหนมีหลุมมีบ่อเขารู้ดีหมด

แต่วันนี้ เขารู้สึกว่าถนนสายนี้เดินแล้วแปลกๆ เหมือนจะดีกว่าเก่าเยอะเลย！

“หลี่โก่วด้าร ตาเป็นอะไรไป เปลี่ยนไปตรงไหน ก็ถนนเส้นเดิมนี่แหละ”

ไอ้วังอ้าปากกว้างพูดออกมา

หลี่โก่วด้ารบ่นสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

มันเป็นภาพลวงตาจริงๆเหรอ??

คนที่รู้สึกเหมือนกับหลี่โก่วด้ารก็มีไม่น้อยในเมืองเจียงหลิน แต่ว่าคนส่วนใหญ่ ล้วนคิดว่ามันเป็นภาพลวงตาเอง

อาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้แคะขี้ตาออกให้หมด เลยมองอะไรผิดไป

แต่ว่ามีหลายคนที่จริงจัง ตั้งใจมองดูตามท้องถนนอย่างละเอียด

ทันใดนั้น พวกเขาก็พบว่า พื้นถนนเปลี่ยนแปลงไปจริงๆ

พื้นถนนที่เป็นหิน ก็เหมือนเคยถูกอะไรทับลง มันแน่มากขึ้น

ถ้าใช้อุปกรณ์ขุดลงไป ก็จะพบว่าทั่วพื้นแข็งแกร่งราวกับเหล็ก และไม่ใช่แค่ถนนหน้าบ้านพวกเขาเท่านั้น พื้นที่ทั้งหมดของเมืองเจียงหลิน ล้วนเปลี่ยนแปลงไปในคืนเดียว

ดินที่ร่วนซุยกลายเป็นแร่เหล็กที่แข็งแกร่ง คนอื่นๆ ไม่มีใครรู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ๆ

มีเพียงลู่ฝานที่อยู่ในบ้านตระกูลลู่คนเดียว ที่รู้การเปลี่ยนแปลงทั้งหมด

ที่หลังบ้านตระกูลลู่