บทที่ 466

ประกายไฟพวกนี้ร่วงลงบนพื้น กระแทกพื้นจนเป็นรูมากมาย

การต่อสู้ของลู่ฝานกับเสวี่ยบา ทำให้พื้นยุบลงไป ทุกอย่างที่อยู่บนพื้นโดนเผาจนเป็นผุยผง พื้นดินสีดำแผ่ขยายเป็นวงกว้าง

ย๊าก!

เปลวไฟบนตัวเสวี่ยบาลุกโชนขึ้นอีก เปลวไฟดำบนตัวลู่ฝานโดนกดดันจนริบหรี่ลง ตัวลู่ฝานก็ถอยไปข้างหลังไม่หยุด

ถึงลู่ฝานใช้พลังของเจ้าดำ พุ่งไปถึงแดนปราณชีวิตชั้นสูงสุด แต่ก็ยังห่างชั้นกับเสวี่ยบามาก

ดูจากพลังที่เสวี่ยบาปล่อยออกมา อย่างน้อยเขาต้องเป็นยอดฝีมือแดนปราณชีวิตชั้นห้าหรือชั้นเจ็ก

กล้ามเนื้อบนแขนเสวี่ยบาปูดขึ้นมา ดาบหัวผีในมือส่งเสียงคำรามออกมา เปลวไฟสีน้ำเงินก่อตัวเป็นพญาวานรขนาดใหญ่

เสวี่ยบาตวาดออกมาว่า “ดาบเมฆเพลิงพญาวานร!”

ฝ่ามือใหญ่ของพญาวานรฟาดลงมา โจมตีมังกรดำที่ลู่ฝานปล่อยออกมาจนสลาย

เปลวไฟที่เหลือพุ่งเข้าไปหาลู่ฝาน แต่ขณะนั้น มีเกราะสีเงินปรากฏขึ้นบนตัวลู่ฝาน

เกราะเกล็ดมังกร!

เปลวไฟพวกนี้โจมตีไม่โดนตัวลู่ฝาน

ลู่ฝานพลิกมือโจมตีกระบี่ออกไป วิชาสายฟ้าฟาดห้าธาตุ กระบี่เพลิงทองสายฟ้า!

พื้นดินสั่นสะเทือน มีเสียงฟ้าร้องน่าตกใจดังขึ้น

แสงฟ้าร้องตามเปลวไฟไปที่ตัวเสวี่ยบา พลังสายฟ้าอันแข็งแกร่ง โจมตีพญาวานรจนร้องออกมา

ไม่เพียงแค่นั้น แรงสั่นสะเทือนที่ตามมา โจมตีพญาวานรจนสลาย

กระบี่และดาบปะทะกัน เสวี่ยบายกขาขึ้นเตะ แต่ลู่ฝานใช้หมัดซ้ายโจมตีออกไป

หมัดกับเท้าปะทะกัน ทั้งสองกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกัน

เสียงระเบิดดังเข้าหูอย่างต่อเนื่อง คลื่นพลังแผ่เป็นวงกว้าง ทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่หน้าประตูถอยหลังกรูด

ลู่หาวกับลู่เฮ่าหรานตกใจมาก