บทที่ 467

ทันใดนั้น สีหน้าของเสวี่ยบาชะงักไป ในแววตาทั้งสองข้างของเขา เต็มไปด้วยความงุนงง

ลูกไฟขนาดใหญ่พร้อมกับดาบหัวผีในมือเขา ร่วงลงพื้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ลู่ฝานกับเสวี่ยบาโดนโจมตีพร้อมกัน กระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

“พี่ใหญ่!”

ซานเจียวยันตะโกนอย่างตกใจ

เดิมทีควรเป็นการต่อสู้ที่ไม่มีปัญหาอะไร ทำไมตอนนี้ถึงอยู่ในสภาพนี้

ดูเหมือนสถานการณ์ผิดปกติแล้ว

“อ๊าก!”

เสวี่ยบาร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวดอยู่ในลูกไฟ สะบัดดาบหัวผีฟันไปทางลู่ฝาน

โจมตีไปสิบกว่าดาบ ลู่ฝานไม่สามารถหลบได้ แต่ตอนที่เสวี่ยบาใช้กระบวนท่า ลู่ฝานใช้วิชาชิงวิญญาณออกมาอีกครั้ง

ครั้งนี้ลู่ฝานสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของเสวี่ยบา โดนเขาโจมตีจนเป็นรอยแยก ในหัวของเสวี่ยบามีควันขาวลอยขึ้นมา เหมือนเปลวไฟแผดเผาเข้าไปในหัวของเขา

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ลูกไฟอันน่ากลัวระเบิดอย่างต่อเนื่อง เสียงดังขึ้นสิบกว่าครั้งจึงหยุดลง

ลู่ฝานกับเสวี่ยบานอนอยู่บนพื้น ลู่ฝานเลือดเต็มตัว เกราะเกล็ดมังกรบนตัวพังเสียหาย ไม่รู้ต้องใช้ปราณชี่ฟื้นฟูนานแค่ไหนจึงจะกลับเป็นเหมือนเดิม

ดูเหมือนเสวี่ยบาไม่ค่อยเป็นอะไรมาก แค่ด้านหลังโดนเผาจนแดงเถือก มีควันดำลอยขึ้นมา มีกลิ่นเนื้อย่างลอยออกมาเล็กน้อย

แต่สิ่งสำคัญคือหัวของเขา เสวี่ยบากุมหัวตัวเอง ร้องอย่างเจ็บปวดสุดชีวิต

เหตุการณ์แบบนี้ทำให้ซานเจียวยันกับเสี่ยวอู่ช็อกไปเลย

การเป็นหัวหน้านักฆ่าชั้นยอดของสำนักโลหิตพิฆาต ไม่ว่าจะเป็นอาการบาดเจ็บอะไร ถึงแขนขาขาด เสวี่ยบาก็ไม่ขมวดคิ้ว

แต่ตอนนี้เหมือนเสวี่ยบากำลังจะตาย ร้องโอดครวญเหมือนหมูถูกเชือด รู้เลยว่าเขาบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน