บทที่ 524

เซี่ยวเอ๋อร์มองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่ชม”

ชายในชุดจีนโบราณกำลังจะพูดอะไร แต่เซี่ยวเอ๋อร์หันกลับไปแล้ว

หัวหน้าเขตอี้ว์มีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า “เซี่ยวเอ๋อร์ ได้ยินว่าเธอสอบผู้ตรวจการชั้นล่างผ่านแล้ว อาปลื้มใจมาก เป็นไง ฉานซินยอมรับเธอเป็นศิษย์ไหม”

เซี่ยวเอ๋อร์หน้าแดงเล็กน้อย แล้วพูดว่า “คุณอาตลกแล้ว เซี่ยวเอ๋อร์สอบผ่านเพราะความสามารถตัวเองที่ไหนกันล่ะ ต้องอาศัยคนมาช่วย แต่อาจารย์ฉานซินรับหนูเป็นศิษย์แล้ว”

“แบบนี้ก็ดี อืม ฉันได้ยินว่าคนหนุ่มมีความสามารถที่ชื่อลู่ฝาน ช่วยเธอให้สอบผ่าน อีกทั้งยังผ่านด่านเขาดาบทะเลเพลิงด้วย วันนี้คนคนนี้มาหรือเปล่า”

เซี่ยวเอ๋อร์อมยิ้มแล้วพยักหน้า สายตามองไปยังลู่ฝาน

หัวหน้าเขตอี้ว์มองตามเซี่ยวเอ๋อร์ เห็นลู่ฝานที่กำลังกินอาหารกับหานเฟิงอย่างบ้าคลั่ง

หัวหน้าเขตอี้ว์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดว่า “เด็กคนนี้กินจุจริงๆ!”

พูดพลาง หัวหน้าเขตอี้ว์หัวเราะออกมา ชายชุดจีนโบราณที่อยู่ข้างๆ ได้โอกาสพูดแทรก “กินเหมือนคนตะกละในงานเลี้ยงแบบนี้ ไร้การอบรมสั่งสอนจริงๆ ต้องเป็นเด็กที่มาจากป่าเขาแน่นอน ไม่มีค่าให้พูดถึง”

หัวหน้าเขตอี้ว์ปรายตามองชายชุดจีนโบราณ แล้วพูดว่า “นายพูดแบบนี้ก็มีเหตุผล”

เซี่ยวเอ๋อร์ได้ยินกลับรู้สึกหงุดหงิด พูดเสียงก้องว่า “ต้วนผิง สังคมนี้ดูกันที่ความสามารถ ไม่ได้ดูตอนกิน”

ต้วนผิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ความสามารถเหรอ แค่ผ่านเขาดาบทะเลเพลิงธรรมดาๆ ได้ ก็มีความสามารถแล้วเหรอ น่าขำ”

เซี่ยวเอ๋อร์โมโหจนหน้าแดง แต่หัวหน้าเขตอี้ว์ทำเหมือนไม่เห็น ปล่อยให้ทั้งสองคนทะเลาะกันไป

ขณะนั้น ประตูด้านนอกมีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณชายกวนมาถึงแล้ว!”

เพียงประโยคเดียวทำให้ทุกคนตกใจ ขนาดสีหน้าของหัวหน้าเขตอี้ว์ยังเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“กวนหานเหรอ เขามาได้ยังไง เขาไม่เคยร่วมงานเลี้ยงไม่ใช่เหรอ”