บทที่ 572

ชิวซานพูดว่า “ถูกต้อง เป็นเซียนบำเพ็ญชี่ตัวเล็กๆ”

ลู่ฝานตาเป็นประกายทันที เซียนบำเพ็ญชี่เพียงคนเดียวที่เขาเคยเจอ อืม คือเซียนบำเพ็ญชี่สือฟางที่ตายไปแล้ว

ลู่ฝานรีบลุกขึ้น พูดอย่างนอบน้อมว่า “คารวะเซียนบำเพ็ญชี่ชิวซาน”

ชิวซานลูบเครา ยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นเด็กที่รู้มารยาท เหอะๆ นายยังใช้พิธีของผู้ฝึกชี่อีกด้วย เห็นได้ยากนะ!”

ลู่ฝานตกใจ ปฏิกิริยาตามสัญชาตญานที่โดนอาจารย์หวูเฉินอบรมมา ทำร้ายคนจริงๆ

ยังดีที่ชิวซานกับหัวหน้าเขตอี้ว์ เคยเห็นการต่อสู้ของเขาแล้ว แน่ใจว่าเขาเป็นนักบู๊ จึงไม่กังวลว่าพวกเขาจะคาดเดามั่วซั่ว

“ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสชิวซานจะพูดอะไรกับผมเหรอครับ”

ลู่ฝานรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

ชิวซานพูดว่า “ลู่ฝาน นายรู้ไหมว่ากวนหานที่นายฆ่าตายคือใคร”

ลู่ฝานพูดว่า “เจ้าสำนักโลหิตพิฆาต”

“ใช่ แต่ก็ไม่ถูกทั้งหมด นายรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงตั้งสำนักได้ ทั้งๆ ที่อายุยังน้อยขนาดนี้”

ชิวซานถามต่อ

ลู่ฝานสายหน้าเบาๆ “ไม่ทราบครับ แต่พละกำลังของเขาไม่เลวเลย”

จู่ๆ ชิวซานคลำเอากระบี่ออกมาจากอก ลู่ฝานเพ่งมอง นี่เป็นกระบี่กลืนทิพย์ของกวนหานไม่ใช่เหรอ

ชิวซานพูดว่า “พละกำลังของกวนหาน มาจากกระบี่เล่มนี้ทั้งหมด แต่กระบี่นี้กลับไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเก็บไว้ได้”

จู่ๆ ลู่ฝานนึกขึ้นมาได้ เหมือนหัวหน้าเขตอี้ว์ยังยอมอ่อนข้อให้กวนหานเล็กน้อย นี่คงไม่ได้อาศัยแค่พละกำลังของกวนหานแน่นอน