บทที่ 577

ลู่ฝานเด้งตัวขึ้นบนกำแพงสูง ยิ้มแล้วมองคนพวกนี้

ตัวหลอมรวมไปกับฟ้าดิน จากความสามารถของพวกเมี่ยวอี่ว์ ไม่มีทางมองเห็นเขา

เมี่ยวอี่ว์มองกลุ่มชายกำยำที่อยู่ข้างๆ เอาถุงเหรียญทองออกมาจากอก แล้วโยนออกไป

“รางวัลของพวกนาย วันนี้ทำได้ไม่เลว”

พวกชายร่างกายกำยำพูดว่า “ขอบคุณคุณหนู”

จากนั้นก็รับเหรียญทองมาอย่างนอบน้อม

เมี่ยวอี่ว์พยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นบอกชายร่างกายกำยำว่า “ช่วงนี้พวกนายอย่าโผล่หน้ามาที่นี่”

พวกชายร่างกายกำยำตอบรับอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นรีบเดินออกไป มีเพียงชายร่างกายกำยำที่เป็นหัวหน้ายังยืนอยู่

“คุณหนูจะแต่งกับลู่ฝานจริงเหรอ”

ชายร่างกายกำยำเอ่ยถาม ดูออกว่าชายคนนี้เป็นคนสนิทของเมี่ยวอี่ว์ แม้ภายในคำพูดจะดูเคารพนอบน้อมมาก แต่ดูความกลัวน้อยกว่าเยอะ เมื่อเทียบกันคนอื่น

เมี่ยวอี่ว์มองชายร่างกายกำยำด้วยสีหน้าที่มีรอยยิ้ม “ทำไมจะไม่แต่งล่ะ ลู่ฝานมีความสามารถขนาดนี้ หน้าตาก็ไม่แย่ มีสามีที่เป็นผู้ชายในดวงใจผู้หญิงทั้งเมือง มีอะไรไม่เหมาะสม ต่อไปใช้ชีวิตกับเขา ไม่แน่พละกำลังของฉันอาจเพิ่มสูงขึ้นมาก นายว่าใช่ไหมไอ้สี่ว์”

ชายที่ถูกเรียกว่าไอ้สี่ว์พยักหน้า “ผลการฝึกตนของคุณชายลู่ฝานไม่แย่ คู่ควรกับคุณหนู แต่ลู่ฝานเย่อหยิ่ง ได้ยินมาว่าตอนแรกเคยบาดหมางกับคุณหนูด้วย เขาจะยอมไหม”

เมี่ยวอี่ว์ยิ้มแล้วพูดว่า “ผู้ชายน่ะหนีไม่พ้นสุรา เมถุน ทรัพย์ และความโกรธหรอก วันนี้ให้เขาได้เป็นฮีโร่ช่วยสาวงาม เขาก็ลืมความบาดหมางระหว่างฉันกับเขาทันที แค่ฉันแสร้งทำเป็นน่าสงสารต่อไป ทำเป็นงดงามอ่อนหวานสักหน่อย ไม่กลัวหรอกว่าเขาจะไม่ติดกับ อีกทั้งคืนนี้ ฉันจะทำให้เขาเป็นคนของฉัน”

ไอ้สี่ว์พูดอย่างสงสัย “กลายเป็นคนของคุณหนูเหรอครับ เปลี่ยนยังไงครับ อ้อ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไปเตรียมชุดใหม่ให้คุณหนูเดี๋ยวนี้เลย”

เมี่ยวอี่ว์มองบนใส่ไอ้สี่ว์ “ยังไม่รีบไปอีก ชุดไม่ต้องสวยเกินไป ให้ดูไม่ฉูดฉา หน่อย โป๊สักนิดจะดีมาก ผู้ชายชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ โยนเสื้อผ้าพวกนั้นในห้องฉันทิ้งให้หมด ใส่มาสองรอบแล้ว อย่าเอาออกมาทำให้อายคน”

ไอ้สี่ว์ตอบรับแล้วออกไป เมี่ยวอี่ว์ฮัมเพลง แล้วเดินออกไปช้าๆ