บทที่ 578

ลู่ฝานรู้ว่าศิษย์พี่หานเฟิงเป็นคนที่ว่างไม่ได้ เขายิ้มแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่หานเฟิง งั้นผมแนะนำผู้หญิงให้คนหนึ่งเอาไหม”

ศิษย์พี่หานเฟิงตาเป็นประกาย “คนของจวนหัวหน้าเขตเหรอ ไม่มีปัญหา ว่ามาสิ ใคร สวยไหม หุ่นเป็นไง”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ แล้วเล่าเรื่องเมี่ยวอี่ว์ออกมา ศิษย์พี่หานเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “นายดูเหมือนซื่อตรง คิดไม่ถึงว่าจะร้ายกาจ ได้ ศิษย์พี่จะฝืนช่วยนายละกัน แค่เธอกล้ามาถึงที่ ศิษย์พี่จะช่วยนายจัดการเธอให้”

หานเฟิงพูดเน้นตรงคำว่าจัดการ

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ ศิษย์พี่หานเฟิงลูบคาง แล้วพูดกับลู่ฝาน “เอาป้ายเข้าออกจวนหัวหน้าเขตให้ฉัน ฉันจะไปรอที่ห้องของนายอย่างว่าง่าย”

ลู่ฝานเอาป้ายให้ศิษย์พี่หานเฟิง แล้วพูดว่า “พี่ถามที่อยู่กับคนอื่นเอาเองละกัน”

ศิษย์พี่หานเฟิงพยักหน้า ขยับเข็มขัดกางเกง แล้วเดินออกไป เห็นประกายในตาเขา ลู่ฝานรู้ทันทีว่าเมี่ยวอี่ว์ซวยแน่

โอเค คืนนี้เขาไม่กลับจวนหัวหน้าเขตแล้ว

ลู่ฝานเดินเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลลู่ เพิ่งก้าวขาเข้ามา มีนักบู๊คนหนึ่งวิ่งมาจากข้างนอก

“คุณชายลู่ฝาน!”

ลู่ฝานหันไปมองนักบู๊แล้วพูดว่า “มีเรื่องอะไร”

นักบู๊พูดกับลู่ฝานอย่างนอบน้อม “คุณชายลู่ ท่านผู้เฝ้าเมืองส่งผมมาแจ้งว่า คนของตระกูลลู่ มาถึงเมืองตงหวาแล้วครับ”

ลู่ฝานมีสีหน้ายินดี “พวกเขาอยู่ไหน”

นักบู๊พูดว่า “ตอนนี้น่าจะอยู่ที่ถนนประตูเมืองครับ”

ลู่ฝานไม่รอให้นักบู๊พูดจบ ตัวกลายเป็นสายลม พุ่งไปทางประตูเมือง

ตอนนี้ที่ประตูเมือง

พวกลู่เฮ่าหรานเข้ามาในเมืองแล้ว นั่งอยู่ในภัตตาคารที่นับว่าไม่เลว

ย้ายของทั้งหมดไปไว้สวนด้านหลังก่อน เรื่องสำคัญตอนนี้คือติดต่อลู่ฝาน

“ฝากทางนั้นด้วยนะครับ!”

ลู่เฮ่าหรานทำความเคารพพลเอกที่คุ้มกันพวกเขามาที่นี่ แอบยัดเงินให้นิดหน่อย