บทที่ 580

ลู่เฮ่าหรานดึงมือลู่ฝานเอาไว้ แล้วพูดว่า “ลู่ฝาน นายอย่าวู่วาม พวกเขาทำแบบนี้ เพราะจะจัดการนาย นายอย่าบุ่มบ่ามเด็ดขาด”

ลู่ฝานกัดฟันพูดว่า “ผมรู้”

หัวหน้าทหารคุ้มกันเมืองเดินเข้ามาอย่างระแวดระวัง แล้วพูดว่า “คุณท่าน ด้านล่างมีคนทิ้งข้อความให้ท่าน”

ลู่ฝานพูดด้วยเสียงอาฆาต “ใครทิ้งไว้”

หัวหน้าทีมพูดว่า “สำนักโลหิตพิฆาต ท่านลงมาดูจะรู้ครับ”

ลู่ฝานเดินลงมา เห็นพวกทหารคุ้มกันเมืองยืนมุงอยู่หน้ากำแพง

หัวหน้าทีมสะบัดมือให้ทหารคุ้มกันเมืองหลีกทาง ลู่ฝานเดินมาหน้ากำแพง เมื่อเพ่งมองดู เห็นด้านบนเป็นตัวอักษรเลือด

“ลู่ฝาน กวนหานฝากทักทายนาย”

เมื่อเห็นประโยคนี้ ลู่ฝานรู้สึกว่าเปลวไฟแห่งความโมโหที่ควบคุมไม่ได้ กำลังลุกโชนอยู่ในใจ

ด้านบน ลู่เฮ่าหรานถูกทหารคุ้มกันเมืองสองคนประคองลงมา

“กวนหาน กวนหานไหน ลู่ฝาน กวนหานโดนนาย......”

ลู่ฝานหันมาพูดว่า “ใช่ โดนผมฆ่าไปแล้ว ตอนนี้มีคนตั้งใจเยาะเย้ยผม ปู่ เรื่องที่เหลือให้ผมจัดการเอง”

ลู่ฝานหันมาพูดกับหัวหน้าทีม “นายชื่ออะไร”

หัวหน้าทีมคำนับแล้วพูดว่า “ผมชื่อชีว์เหวินจวิ้นครับ”

ลู่ฝานพูดว่า “หัวหน้าชีว์ รบกวนหัวหน้าพาพวกเขากลับไปจวนลู่ก่อน อยู่ที่ถนนตงเซียน”

หัวหน้าชีว์ตอบรับเสียงสูง ลู่ฝานเอายาออกมาจากอกอีกสองสามขวด ให้ลู่เฮ่าหรานแล้วพูดว่า “ให้ทุกคนกิน”

ลู่เฮ่าหรานพยักหน้าเข้าใจ

ลู่ฝานมองหัวหน้าทีมทหารคุ้มกันเมือง พาทุกคนออกไป

ลู่ฝานยืนอยู่นาน จากนั้นหันไปเรียกรถม้าคันหนึ่ง

“ไปจวนผู้เฝ้าเมือง!”

พูดพลาง ลู่ฝานโยนเหรียญหลายเหรียญทองออกไป