บทที่ 60

ผ่านไปไม่กี่ชั่วยาม ดวงดาวระยิบระยับเต็มฟ้า

หม้อไฟบุ๋นวางอยู่ข้างๆ เจ้าดำยืนอยู่ด้านบน

ภายใต้การบังคับของหวูเฉิน เจ้าดำพ่นเปลวไฟดำออกมาอย่างยากลำบาก ย่างสัตว์ป่ากับสมุนไพรที่ได้มาใหม่

ลู่ฝานนั่งบนพื้น วางกระบี่หนักบนพื้น ยิ้มแหยๆ แล้วพูดว่า "อาจารย์ นี่คือสิ่งที่จะสอนมันเหรอ ให้เจ้าดำรู้จักการย่างนะ"

หวูเฉินยิ้มแล้วพูดว่า "ทำไม นี่เป็นงานฝีมือเหมือนกัน นายต้องเอาทุกวินาทีมาฝึกฝน เรื่องการย่าง ล่าสัตว์ ที่รบกวนชีวิตแบบนี้ ให้เป็นหน้าที่เจ้าดำ ฉันว่ามันมีความเข้าใจมาก เรียนการย่างไม่ใช่ปัญหา เจ้าดำ ไฟแรงแล้ว!"

หวูเฉินทำท่ากดมือลง เจ้าดำเห็นการกระทำของหวูเฉิน ก็รีบลดเปลวไฟให้เล็กลง

ลู่ฝานเห็นดังนั้น จึงพูดอะไรไม่ออก สมาธิทั้งหมดอยู่บนกระบี่หนักด้านหน้า

ตั้งแต่วันแรกที่ได้กระบี่หนักและทื่อ ลู่ฝานเอาแต่ครุ่นคิดถึงตัวอักษรบนตัวกระบี่

แม้ตอนนี้ยังไม่ได้อะไร แต่ลู่ฝานรู้สึกว่าตัวเองมองอะไรออกนิดหน่อย

ลู่ฝานรวบรวมสมาธิ มองตัวอักษรบนตัวกระบี่ไปมา

วันนี้รู้สึกแปลกไปเล็กน้อย มองไปมองมา ในหัวของลู่ฝาน "มองเห็น" กระบี่หนักฟันออกไป

กระบี่นี้ธรรมดาไม่หรูหรา โจมตีด้วยการฟันออกไปแบบธรรมดาๆ แต่กลับทำให้ลู่ฝานรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย

ราวกับว่าเมื่อฟันลงไป ไม่มีอะไรที่ขัดขวางการล้างทำลายได้ ไม่มีอะไรที่ทำลายไม่ได้

ลู่ฝานสั่นไปทั้งตัว ละสายตาออกมาจากกระบี่เล่มนั้น

ตอนนี้ลู่ฝานเพิ่งรู้สึกว่าเหงื่อออกเต็มตัว

หวูเฉินเห็นลู่ฝานตั้งสติได้ จึงถามว่า "เข้าใจอะไรได้บ้าง"

ลู่ฝานพูดว่า "วิชากระบี่หนึ่งท่า แค่ท่าเดียว"

หวูเฉินยิ้มแล้วพูดว่า "เข้าใจวิชากระบี่ได้หนึ่งท่า นับว่าไม่เลวแล้ว ตั้งใจทำความเข้าใจ ไม่แน่ ต่อไปท่านี้ อาจเป็นท่าไม้ตายของนายก็ได้"