บทที่ 61

การฝึกฝนไม่ใช่เรื่องง่าย พริบตาเดียวก็ผ่านฤดูใบไม้ผลิไป ใบไม้ร่วงหมดแล้ว

ในเมืองเจียงหลิน ใกล้ปลายปีแล้ว หิมะเต็มกิ่งไม้

วันนี้เป็นอีกวันที่สถาบันสอนวิชาบู๊รับสมัครนักเรียน ที่มีแค่ปีละครั้ง ลานกว้างขนาดใหญ่ มีหินศิลาดำวางไว้

เสียงคนดังเจี๊ยวจ๊าว คึกคักเป็นอย่างมาก

สามวันต่อมา หนุ่มสาวที่อายุไม่เกิน 18 ปี ล้วนเข้ามาลองได้ ผลจะถูกบันทึกโดยผู้ตรวจสอบของสถาบันสอนวิชาบู๊ที่อยู่ที่นี่ หนุ่มสาวที่ถึงมาตรฐาน จะได้เข้ามาฝึกในสถาบันสอนวิชาบู๊สามปี

ทุกครั้งที่ถึงช่วงนี้ เป็นช่วงที่เมืองเจียงหลินคึกคักที่สุด มีคนเข้าไปทดสอบ แทบจะทุกช่วงเวลา แม้คนทั้งเมืองเจียงหลินที่สามารถเข้าไปฝึกฝนในสถาบันสอนวิชาบู๊ได้จริงๆ จะมีไม่กี่คนเท่านั้น แต่นี่ไม่สามารถขัดขวางความกระตือรือร้นของทุกคนได้

เวลาสองวันก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นช่วงของคนทั่วไป เมื่อถึงวันที่สาม ตระกูลลู่ ตระกูลโม่ จึงจะลูกหลานของตระกูลตัวเองออกมาทดสอบ

แต่ปีนี้ ตระกูลใหญ่นิ่งมาก เพราะตระกูลพวกเขา ล้วนมีคนเข้ามาในสถาบันสอนวิชาบู๊แล้ว มีผู้สืบทอดต่อไปแล้ว

ทุกครั้งในช่วงเวลานี้ ลูกหลานที่ไปมาระหว่างสถาบันสอนวิชาบู๊ จะรีบกลับไปเตรียมงานเทศกาลเซ่นไหว้ประจำปีที่ตระกูลตัวเอง

ลู่หมิง จางเยว่หาน โม่หยุนเฟย ล้วนนั่งอยู่ข้างผู้นำตระกูลตัวเอง

นี่เป็นโรงน้ำชาข้างลานกว้างที่อยู่ตำแหน่งดีที่สุด มองเห็นชัดเจน มองจากด้านบนโรงน้ำชา สามารถมองเห็นได้ทั้งลานกว้าง

ตอนนี้ทุกห้องในโรงน้ำชา มีคนนั่งเต็มไปหมด ห้องที่ดีที่สุดไม่กี่ห้อง ถูกเก็บไว้ให้ตระกูลใหญ่ ในเมืองเจียงหลิน

โม่เทียนดื่มชาอย่างสบายใจ พูดคุยยิ้มแย้มกับโม่หยุนเฟย และโม่หลินที่อยู่ข้างๆ

ผู้นำตระกูลจางจางเหยียน ดื่มชาอยู่เช่นกัน แต่กลับขมวดคิ้ว สีหน้าทุกข์ใจ ช่วงนี้ เพราะแพ้ให้ตระกูลลู่แสนเหรียญทอง ทำให้ผู้นำตระกูลจางกลุ้มใจอยู่สองสามเดือน เงินขาดดุล ทำให้ความคับแค้นใจของตระกูลได้ระบือไปทั่ว เดาว่าคงจะใช้เวลา 1-2 ปี ถึงจะสามารถฟื้นฟูพลังในการขับเคลื่อนการดำรงชีวิตกลับมาได้อีกครั้ง ทุกครั้งที่คิดถึงจุดนี้ จางเหยียนเสียใจไม่รู้จบ

จางเยว่หานที่อยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไรสักคำ สายตาเอาแต่มองออกไปข้างนอก เหมือนกำลังรอใครมา

มีเพียงลู่เฮ่าหรานของตระกูลลู่ ที่ดื่มชาไม่ลง อดหันไปถามลู่หาวที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้ "ทำไมลู่ฝานยังไม่กลับมา เขาไม่รู้เหรอว่าช่วงนี้เป็นการรับสมัครนักเรียนของสถาบันสอนวิชาบู๊ นายส่งคนไปหาแล้วหรือยัง"

ลู่หาวไม่รู้ว่าวันนี้ตอบเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว พูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ "ส่งคนออกไปหาแล้วครับ ตอนนั้นลู่ฝานบอกว่าเข้าป่าไปฝึกหนัก ส่วนอยู่ที่ไหน ไม่มีใครรู้ แต่เขาอยากเข้าสถาบันสอนวิชาบู๊มาโดยตลอด ไม่มีเหตุผลที่จะไม่กลับมา พ่อรออย่างสบายใจเถอะ คิดว่าไม่เกินคืนนี้ เขาคงกลับมา"