บทที่ 603

ลู่ฝานพยักหน้า ที่แท้คือยันต์คุ้มกันกายนี่เอง

นี่ไม่เลวแฮะ มียันต์คุ้มกันกายเพิ่มขึ้นมา บางทีอาจมีชีวิตเพิ่มขึ้นมา

มิน่าล่ะไอ้อ้วนเจิงเห็นลูกชายตัวเองผ่านด่านแรกได้ ก็ดีใจขนาดนั้นแล้ว งั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจิงหยงก็อยู่ในสายตาของส่วนราชการแล้วสิ

ผู้อาวุโสโม่เดินลงมา ถามพวกลู่ฝานว่าต้องการเลือดคนละหยด ทำป้ายเกียรติยศตลอดชีวิตเสร็จต่อหน้าทุกคน

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หัวหน้าเขตอี้ว์เดินออกมาอีก

“ด่านที่สองเริ่มอย่างเป็นทางการ ก่อนที่ฉันยังไม่ประกาศเนื้อหาของด้านนี้ ฉันจะถามพวกนายห้าคนอีกครั้ง จะต่อหรือไม่ ด่านนี้ต้องฝ่าไปต่อหน้าทุกคน ไม่สนว่าเป็นหรือตาย!”

ลู่ฝานและคนอื่นมองหัวหน้าเขตอี้ว์อย่างราบเรียบ

ส่วนสายตาของหัวหน้าเขตอี้ว์ มองแค่คนเดียวนั่นก็คืออี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์

แต่เหมือนอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์ตัดสินใจแน่วแน่ เหมือนไม่เห็นสายตาของหัวหน้าเขตอี้ว์

ทันใดนั้น หัวหน้าเขตอี้ว์ละสายตาออกมา แล้วพูดว่า “ได้ ในเมื่อไม่มีคนถอย งั้นฉันจะประกาศเนื้อหาของด่านนี้ ค่ายกลเคลื่อนฟ้า!”

เมื่อตะโกนออกมา มีนักบู๊สวมเสื้อคลุมสีเทาด้านหลังเดินออกมา

ในมือพวกเขาทุกคนถือหินประหลาดไว้หนึ่งก้อน ลักษณะตะปุ่มตะปํ่า เป็นสีฟ้าไม่ก็สีม่วง

พวกทหารเริ่มผลักคนที่มุงดูไปด้านหลัง ทุกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โดยการถอยไปด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เจอเหตุการณ์นี้เป็นครั้งแรก

หินทั้งหมดวางเรียงเป็นลำดับตามค่ายกล เพิ่งวางได้ครึ่งหนึ่ง เจดีย์เสวียนเก้ามังกรในตัวลู่ฝานโผล่ออกมา แล้วพูดว่า “กลิ่นค่ายกลคุ้นเคยมาก ฮ่าๆ เป็นค่ายกลเคลื่อนฟ้า เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ เจ้านายเจอค่ายกลดีอีกแล้ว”

ลู่ฝานถามในใจว่า “ค่ายกลเคลื่อนฟ้าใช้ทำอะไร”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรตอบว่า “เคลื่อนย้ายคนหรือสิ่งของ แต่มันเคลื่อนย้ายได้ไกลมาก อย่างน้อยแสนลี้ ยิ่งค่ายกลแข็งแกร่งเท่าไร ของที่จะสามารถเคลื่อนย้ายได้ก็ยิ่งเยอะขึ้น ระยะเวลาก็ยิ่งมากขึ้น เป็นค่ายกลที่ใช้งานได้จริง”

ลู่ฝานส่งเสียงตอบรับในใจ