บทที่ 604

กุยวัว สัตว์ร้ายที่รกร้าง

แข็งแกร่งเหมือนวัว ตัวสีฟ้าแกมเขียว ไม่มีเขา มีขาเดียว เวลาปรากฏกายจะมีพายุและฝนกระหน่ำ แสงของมันเหมือนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ เสียงเหมือนฟ้าร้อง

สัตว์ตัวนี้พละกำลังแข็งแกร่ง ถ้าไม่ใช่นักบู๊แดนปราณฟ้า ก็ไม่สามารถต้านทานได้

หลายสิบปีก่อน เคยมีกุยวัวตัวหนึ่งอาละวาดในเมืองอู่อาน ตัวเดียวสังหารทั่วเมือง ฆ่าคนนับไม่ถ้วน

สุดท้ายราชสำนักส่งนักบู๊แดนปราณฟ้าออกมาสามคน ถึงจะกำราบมันได้

เรื่องนี้ถูกคนที่แสดงมุขปาฐะ คนที่แสดงและขับร้อง แบ่งเป็นห้าบท สิบแปดครั้ง พูดซ้ำไปซ้ำมา

ถึงเป็นคนรุ่นหลังแบบลู่ฝาน ก็ได้ยินสัตว์ที่มีชื่อว่ากุยวัวจนชินหู

ตอนนี้พวกเขาต้องปะทะกับอสูรร้ายตัวนี้แล้วเหรอ

คนนับไม่ถ้วนกำลังตกใจ ลู่เฮ่าหรานกับลู่หาวนั่งไม่ติด

หัวหน้าเขตอี้ว์มองทั้งห้าคนแล้วพูดว่า “รีบขึ้นมา ตอนนี้คิดจะถอยเหรอ”

ลู่ฝานตั้งสติของตัวเอง แล้วเดินออกมาหน้าค่ายกลเคลื่อนฟ้าเป็นคนแรก

การกระทำของเขา ทำให้อี่ว์ชิงเฉินแววตาเย็นชาขึ้นอีก

ตั้งสติเร็วขนาดนี้ ไม่ว่าจิตใจหรือศักยภาพของเด็กคนนี้ ล้วนอยู่ในระดับดีเยี่ยม

ไม่กำจัดออกไปไม่ได้จริงๆ!

อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์และคนอื่นลุกขึ้น มายืนด้านหน้าค่ายกลเคลื่อนฟ้า

หัวหน้าเขตอี้ว์มองพวกเขานิ่งๆ “หลังเข้าไปในค่ายกล การกระทำทุกอย่างของพวกนาย จะอยู่ในสายตาของราชสำนัก อย่าคิดว่ามีโชคอะไร ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ สิ่งแรกที่ต้องทำคือ ปกป้องชีวิตของตัวเอง หลังจากห้าวัน ค่ายกลจะเปิดออกอีกครั้ง พวกนายจำเป็นต้องออกมาตรงทางเข้าเท่านั้น”