บทที่ 637

ปราณกระบี่โจมตีเข้ามา สีหน้าลู่ฝานเคร่งขรึม ยกมือปล่อยปราณชี่พุ่งออกไป

ทั้งสองพลังปะทะกัน เสียงระเบิดดังสนั่น

ความเคลื่อนไหวทางด้านนี้ เรียกความสนใจของกุยวัว ตาวัวขนาดใหญ่มองมาทางลู่ฝาน

ลู่ฝานตะโกนออกมาทันที “เข้ามาใกล้ฉัน”

อี้วเสี้ยวเอ๋อร์กับเจิงหยงได้ยิน รีบเข้ามาใกล้ทันที

ลู่ฝานจับมืออู่คงหลิงเอาไว้ มือนิ่มเหมือนไม่มีกระดูก ละเอียดอ่อนและเรียบเนียน

“นายทำอะไร”

อู่คงหลิงพูดด้วยความตกใจ

ทันใดนั้นพลังปราณบนตัวอู่คงหลิงสว่างขึ้น

ลู่ฝานตะโกนว่า “ไม่อยากตายก็อย่าขยับ”

เสียงตะโกนนี้แฝงไปด้วยความอาฆาตรุนแรง อู่คงหลิงอึ้งไปทันที

เจิงหยงพูดอย่างตกใจว่า “มันมาแล้วๆ”

กุยวัวเห็นพวกลู่ฝานแล้ว ก้าวขาข้างเดียวของมันเข้ามาใกล้พวกลู่ฝาน ลู่ฝานจับมืออี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์แน่น พูดกับเจิงหยงว่า “จับแขนฉันไว้ให้แน่น”

เจิงหยงรีบจับแขนลู่ฝานทันที อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์หน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากเจิงหยง ตัวสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้

อี่ว์เทียนซีหัวเราะเสียงดังอยู่ไม่ไกล “พวกนายไปได้แล้ว ไอ้ลู่ฝาน ฉันจะดูนายและผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น กลายเป็นอึของกุยวัว ฮ่าๆ มันเดินเข้ามาแล้ว พวกนายหนีไม่พ้นแล้ว”

พูดพลาง อี่ว์เทียนซีถอยไปข้างหลัง ให้ร่างกายตัวเองเข้าไปอยู่ในป่าทึบ

เขาเชื่อว่ากุยวัวต้องกินพวกลู่ฝานก่อนแน่นอน เหตุผลง่ายมาก เพราะฝั่งลู่ฝานมีคนเยอะกว่าเขา นี่เป็นสัญชาตญานของสัตว์อสูรทุกตัว

แต่สิ่งที่ทำให้อี่ว์เทียนซีไม่เข้าใจนิดหน่อย ทำไมลู่ฝานถึงไม่มองเขาเลยสักนิด

เหมือนเรื่องที่เขาทำเมื่อกี้ ไม่ได้อยู่ในสายตาของลู่ฝาน