บทที่ 640

วิ่งหนีเอาชีวิตรอด

ตอนนี้ถ้าช้าเพียงเล็กน้อย ก็มีแต่ตายอย่างเดียว

ท้องฟ้ามืดลงแล้ว เหลือเพียงสายฟ้าต่างๆ ดังอยู่บนท้องฟ้า

“แยกกันหนี รีบแยกกันหนี”

เจิงหยงตะโกนออกมา

เจอสัตว์อสูรแข็งแกร่งขนาดนี้ แยกกันหนีเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

เจิงหยงตะโกนพลาง วิ่งหนีไปอีกทาง ขณะเดียวกันก็ยังหันมาปล่อยพลังหมัดใส่กุยวัว

วิธีจงใจดึงดูดกุยวัวแบบนี้ ไร้สมองจริงๆ

ลู่ฝานรีบตะโกนใส่เจิงหยงว่า “ระวัง!”

ลู่ฝานเคลื่อนตัวมาข้างหน้า ดึงเจิงหยงกลับมา จากนั้นเห็นสายฟ้าสีแดงเพลิงเหมือนเสาแสง ร่วงลงมาข้างหน้าเจิงหยง

เจิงหยงตกใจจนเหงื่อแตกทั้งตัว อู่คงหลิงกัดฟันพูดว่า “วิ่งเข้าไปในป่าลึก พยายามวิ่งเข้าไปให้ลึกที่สุด!”

ทั้งสามคนเร่งความเร็วสุดขีด

ขณะเดียวกัน มีแสงสายฟ้าร่วงลงมาจากฟ้าไม่หยุด

ลู่ฝานตะโกนพูดกับเจิงหยงว่า “เร็วอีก!”

เจิงหยงอึ้งไป จากนั้นพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

พุ่งไปข้างหน้า รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ต้นไม้มากมายผ่านตัวพวกเขา

ในหัวลู่ฝานมีความคิดมากมาย ตอนนี้ควรทำอย่างไร

กุยวัวใกล้ตามมาทันแล้ว อย่ามองว่าตัวมันใหญ่ การเคลื่อนไหวของมันไม่ได้ช้าเลย

เมื่อเห็นว่ากำลังจะไล่ตามพวกลู่ฝานทัน!

ข้างหลังมีสายฟ้า ถ้าหยุดเท่ากับตาย!

เดี๋ยวนะ หยุด!

ทำให้กุยวัวหยุดลงได้ไหม จู่ๆ ความคิดนี้โผล่ขึ้นมาในหัวลู่ฝาน