บทที่ 643

น้ำเย็นยะเยือก ดับการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของทั้งสองคน

ไม่มีแม้แต่เสียงร้องโอดครวญ ทั้งสองคนหล่นลงไปทันที

พลั่ก!

เสียงดังอึกทึก ลู่ฝานกระแทกลงบนหินที่แข็งแกร่ง

ดีที่หินไม่ได้นูนขึ้นมา เหมือนเป็นแผ่นหินเรียบๆ ไม่งั้นเมื่อกี้ลู่ฝานคงตัวทะลุไปแล้ว

มีคนกระแทกลงมาอีกหนึ่งคน กระแทกลงบนตัวลู่ฝานเต็มๆ

ตัวเย็นยะเยือก ร่างกายบอบบาง ถ้าไม่ใช่อู่คงหลิงจะเป็นใครได้อีก

ไม่รู้ลู่ฝานเอาพลังมาจากไหน กอดอู่คงหลิงเอาไว้แน่น

มีน้ำเย็นร่วงมาจากด้านบนอีกครั้ง ลู่ฝานรีบกอดอู่คงหลิงกลิ้งไปบนพื้น

ซ่า สายน้ำกระแทกลงบนแผ่นหิน ลู่ฝานเพิ่งเห็นว่านั่นเป็นแผ่นหินเรียบๆ มีแสงสว่างเลือนราง

มีเสียงดังสนั่นอยู่ด้านบน เหมือนหินก้อนใหญ่ขวางร่องอยู่

เสียงดังโครมคราม เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ด้านบนเต็มไปด้วยหินขรุขระแปลกประหลาด มีร่องมากมาย น้ำเย็นไหลลงมา

ยังดีที่น้ำเย็นพวกนี้ อยู่ห่างจากลู่ฝานกับอู่คงหลิงประมาณหนึ่ง

ตอนนี้ลู่ฝานรู้สึกว่าร่างกายตัวเองขยับไม่ได้ พลังเย็นยะเยือกยังวนเวียนในตัวเขา

การระเบิดเมื่อสักครู่ ทำให้ปราณชี่ที่เขาเพิ่งใช้ได้ หายไปจนหมด

ตัวถูกแช่แข็ง สีหน้าคล้ำเขียว ขนาดจะพูด ลู่ฝานยังทำไม่ได้

อู่คงหลิงก็ไม่ต่างกันเท่าไร นอนตัวแข็งอยู่ในอกลู่ฝาน ไม่รู้ผ้าปิดหน้าปลิวไปไหนแล้ว ใบหน้าสมบูรณ์แบบอยู่ตรงหน้า ลู่ฝานสัมผัสได้ถึงลมหายใจเบาๆ ของอู่คงหลิง