บทที่ 644

ลู่ฝานลองขยับแขนตัวเอง พบว่ายังแข็งมาก ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แต่เขาพบว่าเหมือนแขนของตัวเองวางผิดตำแหน่งจริงๆ

แม้ไม่ได้จับจนแน่น แต่ท่าทางนี้มันดูคลุมเครือจริงๆ

อู่คงหลิงพูดว่า “นายว่าไงล่ะ รีบขยับออกไปเลย”

ลู่ฝานพูดว่า “ฉันก็อยากขยับออก แต่ขยับออกไม่ได้ รออีกแป๊บนึง”

อู่คงหลิงกัดฟันพูดว่า “คุณชายลู่ฝาน แต่ก่อนฉันคิดมาตลอดว่านายเป็นสุภาพบุรุษ คิดไม่ถึงว่าภายใต้ภาพลักษณ์ภายนอกที่ซื่อสัตย์ ยังมีจิตใจสกปรกซ่อนอยู่ การกระทำจากสัญชาตญาณของนาย ทำให้ฉันเชื่อได้ยากว่านายเป็นคนดี”

ลู่ฝานมองบนแล้วพูดว่า “คุณอู่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ถ้าขยับได้ขยับออกนานแล้ว แล้วเธอปล่อยมือฉันได้ไหมล่ะ”

ขณะนั้นอู่คงหลิงเพิ่งพบว่ามือเธอกับลู่ฝานยังจับกันอยู่

อู่คงหลิงพยายามอยู่หลายครั้ง ก็ไม่สามารถดึงมือตัวเองออกมาได้

ชะงักไปครู่หนึ่ง อู่คงหลิงพูดว่า “ช่างเถอะ คุณชายลู่ นายจะไม่เอาเปรียบคนอื่นใช่ไหม”

ลู่ฝานพูดว่า “สถานที่แบบนี้ เธอจะให้ฉันทำอะไร”

อู่คงหลิงพูดว่า “เปล่า นายเอาผ้าปิดหน้าคืนให้ฉันได้ไหม”

ลู่ฝานพูดว่า “ไม่ได้”

อู่คงหลิงพูดว่า “นายจะเอาเปรียบฉันใช่ไหม”

“คุณอู่ มันคนละเรื่องกัน อย่างมากฉันก็ให้เธอเอาเปรียบกลับก็จบ”

“ไอ้อันธพาล!”

“ขอบใจ ฉายานี้ดีกว่าฉายาเก่าของฉันเยอะ”