บทที่ 650

น้ำแข็งนี่แข็งจนน่าแปลก!

ลู่ฝานหอบหายใจ วางมือลงแล้วนอนลงบนพื้น “ครั้งนี้ลำบากจริงๆ”

อู่คงหลิงที่มีมือของโครงกระดูกอยู่บนหัวพูดว่า “ยินดีด้วย นายมีชีวิตรอดได้อีกสักพัก”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ใช่สักพักหรอก แต่อีกนานเลยล่ะ วางใจเถอะ เราไม่มีทางตายที่นี่”

อู่คงหลิงพูดเบาๆ ว่า “นายยังไม่บอกฉันเลย ทำไมนายถึงช่วยฉัน ฉันเป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย แต่นายไม่ใช่”

ลู่ฝานหัวเราะแล้วพูดว่า “ตอนนี้เธอยังสนใจเรื่องนี้อีกเหรอ ความคิดฉันตอนนี้ มีเพียงแค่คนสองคนที่จะโดนขังตาย เรื่องเป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายหรือไม่ ค่อยว่ากันหลังออกไปเถอะ”

อู่คงหลิงพูดว่า “นายนี่ไม่ยอมแพ้จริงๆ เลยนะ น่าเสียดาย ฉันกลัวว่าคงไม่รอดแล้วน่ะสิ ฉันรู้สึกว่าร่างกายโดนน้ำแข็งกัดอีกแล้ว ฉันสูญเสียการควบคุมพลังตัวเองแล้ว”

ลู่ฝานพูดอย่างตกใจว่า “อะไรนะ เธอต้านทานพลังนี้ได้ไม่ใช่เหรอ”

อู่คงหลิงพูดว่า “นั่นมันเมื่อกี้ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าแค่จะพูดยังไม่มีแรงเลย ลู่ฝาน นายเข้ามาใกล้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันรู้สึกหนาวนิดหน่อย”

ลู่ฝานรีบขยับไปข้างหน้า ยื่นมือไปลูบหัวอู่คงหลิง ร้อนขึ้นอีกแล้ว แต่เธอพูดว่าหนาว!

“เข้ามาอีกนิด!”

หน้าของอู่คงหลิงเริ่มสั่นเล็กน้อย ลู่ฝานเห็นสีฟ้าค่อยๆ ไหลตามเส้นลมปราณของเธอขึ้นไปด้านบน

ลู่ฝานกัดฟัน ตัดสินใจกอดอู่คงหลิงเอาไว้

อู่คงหลิงพูดว่า “นายพูดอะไรกับฉันหน่อยสิ”

ลู่ฝานพูดว่า “เธอจะให้ฉันพูดอะไร”

อู่คงหลิงพูดว่า “เล่าเรื่องที่ผ่านมาของนายสิ”