บทที่ 652

ลู่ฝานพูดว่า “ฉันไม่ให้เธอตายที่นี่หรอก ไม่มีทาง”

อู่คงหลิงพูดว่า “แล้วแต่นาย เป็นการเลือกและการตัดสินใจของนาย ลู่ฝาน ฉันเหนื่อยมาก ให้ฉันนอนสักแป๊บ”

พูดจบ อู่คงหลิงหลับตาลง

จู่ๆ มีน้ำตาไหลออกมาจากหางตา หยดลงบนมือลู่ฝาน

ลู่ฝานรู้สึกถึงความเปียกชื้น

ขณะนั้นมือของลู่ฝานเริ่มสั่น เมื่อเห็นใบหน้าของอู่คงหลิงที่ค่อยๆ แข็ง ลู่ฝานรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองบีบรัด

เขากำหมัดแน่น ก่อนหน้านี้ลู่ฝานไม่คิดว่าตัวเองจะสนใจความเป็นตายของอู่คงหลิงขนาดนี้

อย่าบอกนะว่าต้องชิงความบริสุทธิ์ของเธอมาจริงๆ

“ทุเรศ สมควรตาย เลวทราม!”

ลู่ฝานสบถออกมา เขย่าตัวอู่คงหลิงอย่างแรงอยู่หลายครั้ง แต่อู่คงหลิงยังหลับอยู่อย่างนั้น ไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมาเลย

ลู่ฝานกัดฟัน เขารู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย

เขามีพละกำลังอันแข็งแกร่ง แต่ไม่สามารถใช้สิ่งนี้ช่วยคนได้

ถ้ารู้แต่แรก เขาน่าจะเอายาใส่ไว้ในเสื้อผ้า ไม่น่าเอาทั้งหมดใส่ไว้ในเข็มขัดกับแหวนเลย

“เลวทราม ลู่ฝาน นายมันเลวทราม!”

ลู่ฝานก่นด่าตัวเอง หลังจากนั้นเริ่มถอดเสื้อผ้า

ช่วยคนสำคัญที่สุด ช่วยคนให้ได้แล้วค่อยว่ากัน!

ให้ตายเถอะ ทุ่มสุดตัวแล้ว!

“ขอโทษนะหลิงเหยา ขอโทษนะอู่คงหลิง!”

ลู่ฝานถอดเสื้อผ้าท่อนบน มาตรงหน้าอู่คงหลิง

สมบูรณ์แบบ!

ลู่ฝานทำได้เพียงบรรยายออกมาด้วยคำนี้

ลู่ฝานสูดหายใจลึก เขารู้สึกว่าเลือดในตัวเร่าร้อนพลุ่งพล่าน แต่ปราณชี่ที่โดนแช่แข็งเหมือนจะเคลื่อนไหวได้เล็กน้อย