บทที่ 660

เสียงของมันเหมือนพลานุภาพสวรรค์พลุ่งพล่าน ทำให้คนอดคุกเข่าบูชาไม่ได้

แววตาของอู่คงหลิงเลือนราง ค่อยๆ ย่อตัวลง

ลู่ฝานดึงอู่คงหลิงเอาไว้ พูดเสียงดังว่า “อย่าเชื่อมัน ถ้าเราสังเวยตัวเอง มันจะได้พลังจากตัวเราหมด ถ้าฆ่าพวกเรา มันได้สามสิบถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็นับว่าไม่เลวแล้ว ถึงตาย ฉันก็ไม่ให้สัตว์อสูรแบบนายได้ประโยชน์จากฉันหรอก!”

อู่คงหลิงได้ยินเสียงลู่ฝาน เธอตื่นขึ้นมาทันที

อู่คงหลิงขยับปากพูดว่า “ดูเหมือนเราต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ”

ลู่ฝานจับกระบี่หนักไร้คมเอาไว้แน่น แล้วฉีกยิ้มออกมา

มังกรโลหิตสามหัวพูดอย่างดุดันว่า “งั้นพวกนายตายซะเถอะ!”

น้ำแข็งถาโถมเข้ามาเหมือนสายลม

จู่ๆ เหมือนลู่ฝานกับอู่คงหลิงอยู่ในแดนชำระน้ำแข็ง เหมือนใบมีดน้ำแข็งจะแยกพวกเขาออก

ลู่ฝานเอากระบี่หนักไร้คมกันไว้ด้านหน้า

แต่ขณะนั้น เสียงราบเรียบดังขึ้นว่า

“นายยังดื้อรั้นขนาดนี้อีกเหรอ!”

แสงสว่างเหมือนพระอาทิตย์บนฟ้า ละลายน้ำแข็งไปจนหมด

ลู่ฝานกับอู่คงหลิงรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว

ความหนาวทั้งหมดหายไป อู่คงหลิงรู้สึกว่าพลังของตัวเองฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็ว

มังกรโลหิตสามหัวตะโกนว่า “นายอีกแล้วตาเฒ่า ทำไมตายแล้วยังมาเซ้าซี้ฉันอีก ทำไมตายแล้วยังไม่ปล่อยฉัน ตาเฒ่าสวรรค์บันดาล นายจะตามฉันไปนานแค่ไหน”

เมื่อได้ยินคำว่าสวรรค์บันดาล ลู่ฝานกับอู่คงหลิงอ้าปากค้าง

สวรรค์บันดาล! อริยปราชญ์สวรรค์บันดาล!